Jan Visser kent geen rem in het vrijwilligerswerk

Dit is de zesde bijdrage in de serie Vrijwilliger van de Maand. Een samenwerkingsvorm tussen KoppelSwoe, de gemeente Epe en persburo Dick van der Veen. De Vrijwilliger van de Maand wordt bekend gemaakt tijdens de nieuwjaarsreceptie van de gemeente begin januari 2027. 

Het is een bekend gegeven: als je iemand wilt strikken voor vrijwilligerswerk dan moet je vissen in de vijver van mensen die al heel veel doen. Met dat gegeven kom je in Emst al gauw uit bij Jan Visser, die geen nee kan zeggen.  

Dat hij daarbij het gevaar loopt om teveel op de schouders te nemen en zichzelf voorbij gaat lopen, heeft hij in de praktijk ervaren. “Ik weet het, maar doe het zo graag”, is zijn eerlijke antwoord. 

Er is geen beginnen aan om alle taken te noemen die hij op zich heeft genomen. Op verzoek schreef hij het uit en kwam tot drie volle A-viertjes. 

Veelheid 

We pikken de krenten uit de pap. Bestuurslid en initiator van de dialectkring gemeente Epe, waarvoor hij ook jarenlang het verenigingsblad De Kroene overeind hield en sleutelde aan een website. Een veelheid aan taken in en voor dorpshuis De Hezebrink, waar hij zitting nam in de Raad van Bestuur en meedraait in de dagelijkse zaken, de activiteitencommissie en deel uit maakt van de personeelsvereniging. Jan verzorgt er rondleidingen, een Dagje Emst waarbij zestien saillante punten worden bezichtigd, runt een hulpmiddelen beurs, verricht activiteiten schietvereniging zoals bardiensten. Die doet hij eveneens voor onder meer de muziekvereniging Prins Bernhard. Hij haalde liefst 32 jaar oud papier op. 

Slechtziend 

Visser laat zich niet uit het veld slaan door slechtziendheid. Integendeel! Hij heeft een podium voor lotgenoten en blinden, organiseerde twee keer een reünie voor Bartimeus en sprak voor 200 mensen.  

Hij stond vrijwel alleen voor de opvoeding van zijn kinderen, had daarbij hulp van ambulante begeleiding, maar was toch grotendeels vader en moeder tegelijk. 

Hij maakte deel uit van een groep van vier personen die om mensen heen staan, een luisterend oor hebben en zich sterk maken om hen weer zin in het leven te geven.  

“Met af en toe een gedicht en een conference haal ik de druk er af. Het is nu eenmaal zo dat ver voor mij te weinig uren in een dag zitten. Je hebt allemaal de keus om een dag huilend of lachend door te brengen. Iedereen moet zijn vuilnis buiten zetten. Doe je dat met een blijde lach of met een boos gezicht? Ik kies voor het laatste, want dat maakt het leven zoveel mooier”, eindigt de filosoof in Visser.