EpeVertelt! is een rubriek waarbij EpeDoet! mensen uitnodigt om te vertellen over het vrijwilligerswerk dat zij doen. Deze keer spraken we met Marga Stukje en Peter Bregman. Allebei actief als vrijwilliger bij Buurtbemiddeling Epe. “Buren met elkaar aan tafel krijgen en ze samen tot een oplossing laten komen over de overlast die ze van elkaar hebben. Dát is waar Buurtbemiddeling zich voor inzet”, vertelt het duo.

Marga en Peter, vrijwilligers bij Buurtbemiddeling Epe, vertellen bevlogen over hun werk. “Wanneer er overlast is tussen buren en die komen hier zelf niet uit, dan komen wij in beeld”, aldus Peter. “Meldingen komen meestal bij de coördinator van Buurtbemiddeling binnen. Dat gebeurt via de woningbouwvereniging, de gemeente of de wijkagent. Er kan van alles spelen. Geluidsoverlast van blaffende honden of luidruchtig gedrag, maar ook leefstijlen die botsen, al dan niet  door verschillende culturen. Rommel om het huis of slecht onderhouden tuinen kunnen ook tot ergernis en overlast leiden.”

Wanneer een nieuwe melding binnenkomt, zorgt de coördinator voor een match met twee vrijwilligers. Deze gaan als koppel met de melding aan de slag. Bij voorkeur een man en een vrouw samen. “Dit is een bewuste keuze, want de ene inwoner voelt zich meer op het gemak bij een man, de ander bij een vrouw. Dat we dit in tweetallen doen, is erg waardevol. Natuurlijk heeft het te maken met veiligheid. We weten van te voren niet wat we precies kunnen verwachten of met welk gedrag we te maken krijgen. In tweetallen werken houdt onszelf ook scherp. De één voert bijvoorbeeld het gesprek en de ander observeert wat er gebeurt en luistert goed mee. Naderhand kun je ook even samen stoom afblazen. Want ja, we maken best intensieve situaties mee”, aldus Marga.

Peter had al eens een mediator opleiding gevolgd. In zijn werk kon hij dit minder toepassen dan verwacht. Hij wilde hier graag iets mee en kwam toen uit bij het vrijwilligerswerk bij Buurtbemiddeling. Hier kan hij echt iets betekenen voor mensen. ‘Dus jij bent een soort rijdende rechter?’ vragen mensen weleens als hij vertelt over zijn vrijwilligerswerk. Maar nee, dát zijn Peter en zijn collega-vrijwilligers zeker niet. De buutbemiddelaars oordelen niet. “Integendeel”, benadrukt Marga. “Wij luisteren, vatten samen en vragen door. Zo proberen we de verhalen van beide buren op tafel te krijgen. Onze inzet richt zich erop dat zij samen tot oplossingen komen. En als dat dan tot goede afspraken leidt en de mensen kunnen weer prettig naast elkaar wonen… Dan is mijn dag ook weer een stukje mooier!”

Buurtbemiddeling Epe krijgt zo’n 40 meldingen per jaar. Die komen vanuit de gehele gemeente. “Dat zijn aanmeldingen vanuit allerlei rangen en standen. Je weet nooit wat er boven gaat komen na die eerste melding. Dat maakt dit vrijwilligerswerk zo interessant en uitdagend”, besluiten Marga en Peter.
Buurtbemiddeling zoekt een nieuwe vrijwillige buurtbemiddelaar. Is dit misschien iets voor jou? Bekijk dan hier de vacature

Dit is de derde bijdrage in de serie Vrijwilliger van de Maand 2025. De Vrijwilliger van het Jaar wordt bekend gemaakt tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente Epe in januari 2026.

Senioren Emst lopen weg met Marie van Essen

Ze verzorgt al ruim een kwart eeuw buffetten voor 55 plussers in Emst, maar is op meer fronten actief voor senioren in het dorp waar ze geboren en getogen is. Voor Emstenaren behoeft het geen toelichting dat we het over Marie van Essen hebben.

We laten haar graag aan het woord. “Het is dik vijfentwintig jaar geleden dat ik met de kinderen van school de contacten met het dorp miste. In die tijd werd ik gevraagd om koffie te schenken in het Ebbenhuis. Dat deed ik onder meer voor de buurt en voor het consultatiebureau.

Al gauw ontstond de gedachte om een buffet voor ouderen op te starten. Jarenlang in het Ebbenhuis en daarna in de Hezebrink. We doen het met een groep die gemiddeld eens per maand ruim dertig mensen ontvangt. Het eten komt van elders: wij doen alles er omheen, van de feestelijke aankleding tot het administreren en wat verder aan voorbereiding speelt.”

Dat ze bij de dagopvang van ouderen de spin het web is wuift ze weg met de opmerking dat je alleen samen iets in het leven kunt bereiken.

Verrijking

Ze wil graag kwijt dat het haar zelf ook veel heeft gebracht. “ Ik was verlegen, je moest de woorden uit me trekken. Maar op enig moment wezen ze me aan om het buffet te openen en te sluiten. Dat gaat me nu gemakkelijk af, maar ik heb de eerste keer best staan zweten hoor.”

Buiten dit om is ze degene die eens in de veertien dagen een ouderensoos in stand houdt. “Het gaat om een vaste groep mensen, echtparen en alleenstaanden. Het belangrijkste van die bijeenkomsten is het sociale contact. Mensen vertrouwen je van alles toer. Dat blijft uiteraard netjes verborgen. In de zomermaanden gaan we samen fietsen, we hebben sinds kort een jeu de boules baan achter de Hezebrink, regelen een spreker die vertelt over allerlei regelingen en zo nu en dan een bingo. Tussen twee en vier genieten ze ervan.”

Ze vertelt er niet bij dat ze zorgt voor bloemetjes op tafel, cake met slagroom bij de koffie enzovoort.

Wat ze wel graag kwijt wil is een woord van lof voor het bestuur en de vrijwilligers van de Hezebrink die gastvrijheid koppelen aan het mogelijk maken van een gevarieerd programma. “Die mensen geven je alle vertrouwen. Ik open en sluit de deuren, dat gaat allemaal in de dorpse sfeer.”

Ze is verder het aanspreekpunt van de Zitfit, gymnastiek voor senioren. Een hele woensdag per maand en twee tot drie dagdelen per week stopt ze in haar vrijwilligerswerk dat ze voornamelijk uitvoert onder de vlag van Koppel-Swoe.

Het schenken van koffie doet Marie al ruim 25 jaar.

Foto en tekst: Dick van der Veen

Dit is de tweede bijdrage in de serie Vrijwilliger van de Maand. De Vrijwilliger van het Jaar wordt bekend gemaakt tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente Epe begin januari 2026.

Jizo vaandeldrager van gemeenschapszin

Jizo van de Valk. Hij verhuisde een jaar of vijftien geleden van Epe naar Emst om zich daar met volle kracht op het verenigingsleven te storten. Iets wat hem in Epe trouwens ook al niet vreemd was. Zijn omgeving noemt hem een alleskunner.

Als secretaris van de speeltuinvereniging vindt hij steeds nieuwe manieren om het de Emster jeugd naar de zin te maken. Maar een nog grotere verdienste die hem moet worden toegerekend is het inrichten van datgene wat lokaal als ‘Het Veldje’ bekend staat.

Hij gaf de beslissende zet aan een plan waaraan Monique Beumer en Eelco Nijhof al een jaar of vijftien sleutelden.

Een flinke lap openbaar groen achter dorpshuis de Hezebrink die in de afgelopen maanden met allerlei fondsen werd ingericht voor multifunctioneel gebruik. Geschikt voor volleybal/badminton, een pannakooi voor één op één of twee tegen twee voetbal, een jeu-de-boulesbaan, geschikt voor diverse evenementen, voor buurtfeesten enzovoort. Met het geld dat Jizo los trok, aangevuld met een bedrag dat uit een potje resteerde, werd het nodige meubilair aangeschaft.

Het ziet er gelikt uit, Emst maakt er inmiddels druk gebruik van. Bij de gemeente groeiende waardering voor het burgerinitiatief. Wat zich ook uitte in de helpende hand. Hoe bijzonder deze inspanning is geweest blijkt uit het de belangstelling van de rijksoverheid die in Emst een kijkje kwam nemen en ging informeren hoe ze dat toch voor elkaar hadden gekregen. “Maar laten we vooral niet vergeten de grote inbreng van de gebiedsregisseur van KoppelSwoe te noemen”, geeft Jizo ons mee.

 Hulpvaardig

In Emst ontdekten ze al snel zijn hulpvaardigheid.

 “Een buurman vroeg aandacht voor de speeltuin. Dat was 50 jaar lang het domein van mevrouw Jonker, die er voorbeeldig toezicht hield. Nu doen we het samen. Ik vind het leuk om spelletjes te bedenken. Je hebt te maken met allerlei vergunningen, met gediplomeerde verkeersregelaars. Het vinden van een vervanger voor het toezicht is zoiets als het zoeken van een naald in een hooiberg. Financieel kregen we door het afschaffen van het oud papier actie best een optater. Maar met ruim 100 leden en wat loyale donateurs lukt het nog om uit de rode cijfers te blijven. Ik probeer bij diverse fondsen geld los te weken, net als met het veldje.

Als je iets samen tot stand brengt geeft dat zoveel voldoening. Ik heb het hele gezin achter me staan. Een creatieve dochter en zoon die ook meehelpen bij diverse activiteiten.”

Nog meer

Daarmee brengt hij het onderwerp op allerlei bezigheden waarmee hij ook de dorpsgemeenschap van dienst is. Vanuit zijn beroep  in de audio visuele sfeer  verzorgt Jizo licht en geluid bij de toneelvereniging. Vijf jaar geleden nam hij samen met Harrie Dijkhof het initiatief voor een volleybalgroep die wekelijks in de Hezebrink het spelletje speelt.

Hij is met de speeltuin en ook privé als gezin bezig om een bijdrage te leveren aan de toptocht als hoogtepunt van het Oranjefeest.

En zo zijn er meer dingen die hij stapelt op datgene aan vrijwilligerswerk waar hij in Epe een aanzet voor gaf. Denk daarbij aan de buurtvereniging Wissel en speeltuinvereniging Jolijt.

“Elke vereniging in Emst weet hem te vinden met zijn kennis en kunde. Hij fietst met Sinterklaas als Piet door Emst, doet beeld en geluid in feesttenten, organiseert een disco in de speeltuin, onderhoudt de contacten met de gemeente. Een echte alleskunner”, zo kwalificeert men hem in de nominatie.

Jizo legt liever de nadruk op datgene wat het hem brengt. “Het is zo mooi om dingen samen geregeld te krijgen. Dat is toch geen belasting”?”

Foto en tekst: Dick van der Veen

Dit is de eerste bijdrage in de serie Vrijwilliger van de Maand. De Vrijwilliger van het Jaar wordt bekend gemaakt tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente begin januari 2026.

Alfred is onmisbaar bij WIOS in Epe

Met zijn inzet van gemiddeld 20 uur per week is Alfred Schouten onmisbaar voor de wandelsportvereniging WIOS Epe. Hij tekent voor het algemeen beheer van het verenigingsgebouw aan de Lohuizerweg en doet nog zoveel meer in het voorbereiden en uitvoeren van activiteiten.

Na een druistige periode in zijn leven kreeg Alfred het bij de stichting De Ontmoeting weer op de rit. Maar de echte zingeving en het plezier plooide zich pas na contacten met zijn buurman Hennie Hanekamp. De laatste is al vele jaren de spin het web bij WIOS.

“Inmiddels is het meneer Hanekamp overgegaan in Hennie. Ik kwam met hem in gesprek over de invulling van mijn bestaan. Het is niet zo gemakkelijk om uit een zwart gat te raken. Ik deed verschillende klussen, onder meer bij de manege, maar dat zware werk kon ik door mijn fysieke beperking niet aan. Het is een kwestie vooral van eraan wennen tussen de mensen te staan en omgekeerd zal dat ook zo voelen.

Hennie is degene bij WIOS die zich dagelijks inzet voor de verenging. Hij liet me vrij om eens een kijkje te nemen bij de herfstkleurentocht. Ik voelde me al gauw opgenomen in de club.

Van het een kwam het ander: folders rondbrengen, spullen brengen naar de Veenhoeve waar toen start en finish van deze tocht plaats vonden.” Alfred komt op stoom als hij zijn verhaal vertelt en tussendoor mensen van Lotus als vaste gebruikers van het verenigingsgebouw aan koffie helpt.

Veelheid

Er ontstond iets wat je een schoolvoorbeeld van een win-winsituatie kunt noemen. Alfred bloeide op en WIOS kreeg er naast Hennie iemand bij die zich ook dagelijks voor de wandelsportverenging verdienstelijk maakt.

Als algemeen beheerder functioneert hij van vier tot zes keer per week en belast zich dan met het openen, zorgen voor verlichting en verwarming, het gebruiksklaar maken van beamer/scherm, koffie/thee zetten, ontvangst van gasten, het in goede banen leiden van het parkeren. Dat is vooral nodig als er activiteiten plaats vinden die ook het gebruik van het aanpalende Rode Kruisgebouw nodig maken.

Bij de Boerenkoolwandeltocht zorgt hij voor de opbouw op vrijdag, brengt de boerenkool op smaak, is de hele zaterdag in de weer en is op maandag van de partij bij het weer opruimen.

De Vlooien- & Hobbymarkt op Tweede Pinksterdag vergt van hem heel veel in de voorbereidende sfeer en ook hier is het opbouwen en opruimen een nog wat grotere opgave.

Bij de Herfstkleurentocht geldt zo ongeveer hetzelfde in een iets kleine omvang.

Alfred doet daarnaast het nodige thuiswerk in de vorm van het snijden van formulieren, nieten, enveloppen etiketteren en inpakken enzovoort.

De Avondvierdaagse kan niet zonder zijn inzet en dat geldt ook voor de bingo avonden. “Het is hier mijn tweede thuis. Dat wil je ook graag ook proper houden. We hebben het pand verduurzaamd met zonnepanelen en het meubilair vernieuwd.”

Wie er rondloopt, vindt de bewijzen. Alles ziet er spic en span uit.

Met zijn uitspraak “Er is voor mijn een leven voor en na kennismaking met WIOS” zet Alfred het hele verhaal in een paar woorden neer.

Foto en tekst: Dick van der Veen

EpeVertelt! is een rubriek waarbij EpeDoet! mensen uitnodigt die vertellen over het vrijwilligerswerk dat zij doen. Deze keer gingen we in gesprek met Peter en Harold. Harold is werkbegeleider en Peter is al jaren actief als vrijwilliger bij Kringloopcentrum Stilema in Vaassen. Hij Peter vertelt: “Ik wil hier niet meer weg. Er is een goede sfeer. Dat maakt het werk erg leuk.”

Op dit moment vind je Peter bij de inname van de spullen. Hij zegt: “De inname is eigenlijk het visitekaartje van Stilema, klantvriendelijkheid is erg belangrijk.” Bij de inname neemt hij spullen aan die ingeleverd worden en sorteert deze. Soms is het zo dat iets niet ingenomen kan worden. “Dan vertel ik mensen altijd waarom dit zo is. Indien nodig kunnen we hier altijd terugvallen op de werkbegeleider. ”De meeste mensen zijn heel dankbaar voor de inname van spullen. “Het is waardevol werk om te doen”, vertelt Peter. En er worden heel wat spullen ingenomen bij Stilema. Denk aan spullen die weer verkocht kunnen worden in de winkel zoals boeken, kleding of elektra maar ook andere spullen die circulair zijn. “We proberen hiermee te voorkomen dat we grondstoffen weggooien”, aldus Harold.

Het vrijwilligerswerk is voor Peter wel veranderd in al die jaren. Zo ging hij eerder met de vrachtwagen mee om spullen bij mensen thuis op te halen. Hij vond dat altijd erg leuk om te doen, maar hij laat dat nu graag aan de jongere generatie over. ”Het is te zwaar is geworden.” Daarnaast werkt Peter inmiddels halve in plaats van hele dagen. “Bij Stilema wordt er gekeken naar wat er bij iemand past. Dankzij alle verschillende werksoorten kun je switchen of verschillende dingen naast elkaar doen.”

Bij Stilema zijn veel verschillende mensen actief. Sommigen werken daar als vrijwilliger, anderen zijn via een traject aan de slag. “Iedereen heeft zijn eigen verhaal, maar samen zijn we Stilema. We zijn een team”, aldus Peter. Naast het werken met dat team van collega’s, zorgt het contact met klanten voor extra dynamiek, vult hij aan.

Nieuwe vrijwilligers

Met al zijn ervaring werkt Peter regelmatig nieuwe vrijwilligers in bij Stilema. Waarbij Peter zegt: “Ik vind de inzet veel belangrijker dan de prestatie die iemand levert. Je moet hier niks, je mag van alles. We kijken naar wat je wel kan.” Volgens Peter krijg je hier de kans om jezelf te ontplooien. “Ik weet wat het mij heeft gebracht en dat neem ik mee in de begeleiding van anderen”, aldus Peter.

Harold vult hierbij aan: “Nieuwe vrijwilligers draaien eerst in de winkel mee. Op basis van iemands interesse, kijken we samen wat men wil doen. Daarbij is er heel veel mogelijk. We hebben veel verschillende werksoorten en we kijken wat bij iemand past. Het is mooi dat je iemand gaandeweg ziet groeien.”

Kringloopcentrum Stilema zoekt vrijwilligers. Bijvoorbeeld om te helpen bij de kassa of om artikelen te prijzen, bij de inname van spullen, als winkelmedewerker of iemand om de winkel te stylen. Is dat iets voor jou? Meer informatie over deze vacature vind je hier.

EPE – Dick van der Veen uit Epe is dé grote animator achter de gemeentelijke Vrijwilligersprijs van het Jaar. Afgelopen nieuwjaarsreceptie werden deze prijs voor de 25^e keer uitgereikt. Een mooi moment om Dick eens te vragen naar de ontstaansgeschiedenis ervan. “Vrijwilligers zijn een groot goed in een lokale samenleving. Vrijwilligers moeten dus ook aandacht blijven krijgen. Zonder hen zouden heel veel verenigingen, clubs, kerkgenootschappen en andere (zorg)instellingen het niet redden. Deze jaarlijkse prijs (een samenwerking tussen Dick, de gemeente Epe en EpeDoet! van Koppel-Swoe) is dus ooit in het leven geroepen als blijk van waardering voor de onmisbare inzet van velen.”

“Hoe jong ik ben? Eerst een acht en dan nog vier.” Hij lacht om de reactie van degene aan de andere kant van de tafel. “Ja, dat meen ik wel. Ik ben echt 84. Ik kan er niets anders van maken.” Epenaar Dick van der Veen is al bijna 65 jaar (!) van zijn leven actief als journalist. Nog altijd dus. Sterker: geen haar op zijn hoofd die denkt aan stoppen. Al is hij twintig jaar geleden al eens ‘voor de dood weggehaald’, al heeft hij sinds kort last van long-covid: “Ik ga door tot het bittere einde. Ik kan niet anders. Stoppen zou écht mijn einde betekenen. Ik snap dus ook heel goed dat de Rolling Stones nog altijd muziek maken. Als je van je werk houdt, dan is dat verslavend. Dan voelt het bijna als hobby.”

Jo Post Prijs
Over hobby gesproken. We moeten nog even terug naar het ontstaan van die gemeentelijke vrijwilligersprijs. Dick vertelt: “Sinds 1989 ben ik journalistiek betrokken bij de zogenaamde Jo Post Prijs. Naamgever Jo Post was een zeer actieve vrijwilliger in die tijd. Samen met haar en samen met de directeur van de toenmalige Eper welzijnsinstelling SSCW (Dirk van Uitert, red.) hebben we deze vrijwilligersprijs bedacht. Die was echter bestemd voor groepen, verenigingen en organisaties. Als ze in een jaar iets vernieuwends of innoverends gedaan hadden, dan kreeg zo’n club deze prijs. De Jo Post Prijs is vorig jaar voor de 35^e keer uitgereikt.”

Individuele vrijwilligersprijs als spin-off
Als spin-off van deze prijs bedacht Dick samen met de toenmalige Eper welzijnsinstelling (nu Koppel-Swoe) dat er ook wel een prijs voor een individuele vrijwilliger zou kunnen komen. In 2000 werd die Vrijwilligersprijs van het Jaar voor het eerst uitgereikt aan individuen. Na al die jaren is ook dit nog altijd een prijs met zeer veel inhoud en bestaansrecht, vindt de eigenaar van Persburo Van der Veen. “Vrijwilligerswerk is de ruggengraat van maatschappelijke initiatieven. Het zorgt ervoor dat gemeenschappen blijven draaien en dat mensen geholpen worden. Op allerlei plekken. Prachtig.”

Acht verhalen met vrijwilligers
Hoe de selectie gemaakt wordt voor de prijs? Elk jaar schrijft Dick acht verhalen op de gemeentepagina’s in weekkrant Rondom De Sprengen. “Uit die acht verhalen met vrijwilligers uit de gemeente Epe wordt een selectie gemaakt van drie. Die drie personen worden uitgenodigd bij de nieuwjaarsreceptie. Daar maakt de jury (een vertegenwoordiging van vier personen uit de vier dorpen van deze gemeente) bekend wie er gewonnen heeft.”

Vrijwilligerswerk kan iets kleins zijn. Het uitlaten van de hond van de buren, boodschappen doen voor een zieke buurvrouw. Maar soms hebben vrijwilligers er een dagtaak aan. Dick: “Denk bijvoorbeeld aan een bestuursfunctie voor een sportclub of een andere vereniging. Meestal voeren vrijwilligers dit mooie werk onzichtbaar en geheel belangeloos uit. Hoewel vrijwilligerswerk onbetaald is, vertegenwoordigt het een enorme economische waarde. Veel organisaties zouden hun werk niet kunnen voortzetten zonder de inzet van vrijwilligers. Daarom reiken wij de Vrijwilligersprijs van het Jaar uit. Zodat vrijwilligerswerk in het algemeen en Eper vrijwilligers in het bijzonder, ook in het zonnetje gezet worden.”

Dialect en Gait van de Renderklippen
Sommige van Dicks eigen klussen blijken overigens ook vrijwilligerswerk. Zo recenseert hij wekelijks een boek voor een landelijke uitgeverij en is hij al ruim 12 jaar als redacteur verbonden aan De Moespot. Dit driemaandelijkse magazine wordt uitgegeven door het Verbond van Nedersaksische Dialectkringen. De Eper journalist: “Samen proberen we het belang van dialect en streektaal in Nederland centraal te stellen. Zeer belangrijk, wat mij betreft. Zo maak ik onder diverse namen al sinds decennia een dialectcolumn (die vanaf 1980 bekend staat als Gait van de Renderklippen, red.). Ik ben begaan met mijn vak. Maar ik ben ook begaan met het dialect. Dan doe je dat graag en is een geldelijke beloning niet per se meer nodig. En gelukkig zijn er nog veel meer vrijwilligers die hetzelfde denken. Op naar het volgende verhaal met een vrijwilliger uit Epe, Vaassen, Emst of Oene. Op naar de volgende uitreiking van deze jaarlijkse waardevolle prijs!”