Dit is de achtste en laatste bijdrage in de serie Vrijwilliger van de Maand. De bekendmaking van de Vrijwilliger van het Jaar vindt plaats op de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente begin januari 2026.

Het signaal is niet mis te verstaan. De tekst bij de voordeur van Greet van der Zaan aan de Prinsenkamp in Vaassen maakt je duidelijk dat je hier ‘Drents mag praoten’. Dat heeft alles te maken met haar Drentse roots. Tot onze geruststelling heeft ze inmiddels het Veluws, dat niet zo heel veel afwijkt, ook aardig onder de knie.

Interesse

Greet staat bekend als een vrouw die een brede interesse heeft. Ze is hard op weg  om een mijlpaal van een halve eeuw vrijwilligerswerk invulling te geven.

“Ik ben er vrijwel onmiddellijk na onze verhuizing naar Vaassen (1978 redactie) mee begonnen. Het is me wel een beetje met de paplepel ingegoten hoor, want mijn ouders waren op verschillend vlak actief in de scouting.

Ik werd door de Nederlands Hervormde gemeente benaderd om mensen die dat nodig hebben te bezoeken. Dat heb ik 45 jaar gedaan.

Van het een kwam het ander, zoals het voeren van de ledenadministratie, de redactie van het kerkblad en de zogenaamde Zondagsbrief van de kerk, die laatste twee samen met een collega. Deze dingen doe ik nog steeds.”

Open

Dat is niet zo vanzelfsprekend als je denkt, haar echtgenoot werd geraakt door Alzheimer. “Ik ben vijf jaar intensief mantelzorger voor hem geweest. Helaas was dat in het voorjaar niet langer verantwoord in de thuissituatie. Hij wordt sinds mei liefdevol verpleegd in Viattence locatie De Nieuwe Antoniehof. Had een fantastische casemanager.

Mijn man en ik zijn er steeds open over geweest met als voordeel dat mensen er nu met mij over willen/durven praten.

Je krijgt uiteraard veel te verwerken; bent er nog steeds primair voor je echtgenoot, maar ik heb daarnaast al vrij spoedig weer mijn vleugels uitgeslagen door de sociale contacten inhoud te geven en tijdens de vakantie  in m’n uppie te fietsen in Drenthe.

Veelzijdig

Overigens had ze ondertussen ook diverse andere zaken opgepakt, zoals  de betrokkenheid bij het uitvoeren van aangepaste vakantie van de PKN (Protestantse Kerk Nederland) in het Roosevelthuis in Doorn.

Dat doet ze al vijftien jaar. Liefst 33 jaar zette ze zich in voor de in 2019 opgeheven Wereldwinkel in Vaassen, waar ze wisselend het voorzitterschap vervulde, de publiciteit verzorgde , de inkoop voor haar rekening nam en winkeldiensten draaide.

Ze was taalcoach van  een Koerdisch Irakese familie en maakte die wegwijs in de Nederlandse maatschappij. Daar ontstond een warme vriendschap uit.

Vier jaar gaf ze zich aan het Hospice. “Door de ziekte van mijn man moest ik daarmee stoppen. Dit werk geeft je zoveel. Ik voel zo af en toe de neiging om er weer in te stappen, maar moet na de hectische jaren weer even wat op adem komen.”

Haar advies: onderneem iets in een nieuwe gemeenschap. “Het is de kortste slag om je thuis te voelen.”

Foto en tekst: Dick van der Veen

Henk z’n hart ligt bij de volkstuin   

Dit is de zevende bijdrage in de serie Vrijwilliger van de Maand. De Vrijwilliger van het Jaar wordt bekend gemaakt tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente begin januari.

Hij is zonder meer de spil van de volkstuin Hoge Land. Iedereen die daar bij betrokken is weet dan onmiddellijk dat we het over Henk van Essen hebben. De man die de tuin aan de Schotweg op orde houdt, iedereen daar helpt die minder handig is in het onderhoud en dat ook nog eens paart aan mantelzorg voor zijn vrouw, die lijdt aan multiple sclerose. Het is bij die twee een kwestie van goed samenspel, want zij doet nu de administratie wat Henk na een herseninfarct minder goed afgaat.

Als we hem vragen hoeveel uren per week hij in de tuin doorbrengt dan zegt hij aarzelen: ik denk wel twintig. Waarop zijn vrouw inhaakt met de mededeling: die ben je er soms al in twee dagen! Gevolgd door een groot compliment voor liefdevolle verzorging.

Opa

Geboren met groene vingers?

“Ik ben geboren in Voorthuizen en mijn opa was het grote voorbeeld. Hij had een heel grote tuin, die hij helemaal met de hand omspitte. De hele familie kreeg van hem groente en bloemen. Hij was hofleverancier voor dahlia’s bij het jaarlijkse corso.

Ik kwam er als het maar even kon en hielp een beetje mee. Eenmaal in Epe ben ik vrijwel onmiddellijk lid geworden van de volkstuinvereniging, die toen nog op een andere locatie was gevestigd. Inmiddels zit ik 35 jaar in het bestuur.”

Toezicht

Van Essen had een groot aandeel in de aanleg van de tuin op de huidige locatie, is daar dagelijks aanwezig om de eigen tuin te verzorgen en anderen te helpen. Hij zorgt er samen met zijn compagnon Scholten voor dat het complex heel mooi oogt, knipt heggen en graskanten. Met zijn zonnig humeur is hij een bron van inspiratie voor de tachtig leden. Samen zien ze er op toe dat de leden er geen zooitje van maken. Hij bezoekt regelmatig elders complexe en gruwelt als hij onkruid ziet, zo hoog, dat de eigenaar van een lap grond er zich achter kan verschuilen….

Wensen

Er is een aantal mensen met een Syrische, Turkse of andere buitenlandse afkomst lid. Henk: “Ik sta ze bij met raad en daad. Och, het klinkt nogal eens vaak in de streektaal van: wi-j dat ok veur mien doen? Ook bij mij in de buurt hoor. Met alle plezier. Je vroeg me of we ook wensen hebben?

Jazeker, een goede omheining is er één van. We hopen dat de gemeente ons daarvoor vergunning kan geven. Dassen uit een tegenover gelegen burcht vernielen het gras. Ook zouden we graag stroom op de tuin hebben en een goede ruimte om materieel op te bergen. Daarvoor moeten we nu over de grond kruipen om het in een laag hokje op te slaan. Binnenkort een nieuwe waterleiding. We hebben onlangs het seizoen afgesloten. Bij mij gaat het nog even door met het oogsten van prei, boerenkool en andijvie. En dan is het al zo weer tijd voor het bemesten. De leden beginnen met een stuk van 50 m2. Dan kunnen ze ervaren of het echt iets voor ze is.”

Sociaal

Het zal niet verbazen dat de tuin thuis aan het Struikstuk er prachtig bij ligt. “We kunnen nu niet meer op vakantie. Dan maak je het in en om je huis zo gezellig en fleurig mogelijk.

En om met de volkstuin af te sluiten: daar maak je vrienden. Het verrijkt ons leven”, klinkt het slotakkoord van Henk.

Foto en tekst: Dick van der Veen

Vrijwilliger Willy vertelt over Veluwse Voedseltuin Epe

EpeVertelt! is een rubriek waarbij EpeDoet! mensen uitnodigt die vertellen over het vrijwilligerswerk dat zij doen. Deze keer gingen we in gesprek met Willy. Ze is als vrijwilliger actief bij de Veluwse Voedseltuin in Epe. Wat gelijk opvalt? Haar passie en plezier. “Dit is een plek waar je heel flexibel aan de slag kunt gaan!”

Willy vertelt vervolgens over de preien die net zijn geoogst. “Die gaan meteen de groentetassen in die zo opgehaald worden!” Vervolgens kijkt ze vol liefde naar de prachtige zonnebloemen met de vele bijen. ”De meloenen zijn ook rijp. Ze zijn heerlijk dit jaar!” Met het enthousiasme zit het wel goed hier.

Willy strijkt neer in de schaduw aan de rand van de Veluwse Voedseltuin. In de kas en in de tuin zijn mensen samen aan het werk. Er zijn vandaag groentetassen gemaakt die worden opgehaald. Ook staat er een kraam aan de weg waar mensen groenten kunnen kopen. Hierdoor is er, naast onderling contact, ook contact met mensen die groente komen halen. “Dat vind ik erg leuk.”

Geen eigen moestuin meer

Vroeger had Willy thuis een eigen moestuin. Daar is haar passie voor tuinieren begonnen. Inmiddels is ze alweer vier jaar als vrijwilliger bij de Veluwse Voedseltuin actief. Al is ervaring hier helemaal niet nodig. Ook zonder ervaring ben je welkom. Willy vertelt: “Vince is onze tuinder en projectleider en hij begeleidt de Veluwse Voedseltuin in de werkzaamheden het jaar rond; hij leert ons veel over het tuinieren. We werken hier volledig ecologisch.”

Willy is elke dinsdag bij de Veluwse Voedseltuin te vinden. Regelmatig gaat ze gedurende de week ook ’s avonds nog even langs om wat in de tuin te werken. “Je kan komen wanneer je wilt en het uitkomt”, aldus Willy. De Veluwse Voedseltuin is een plek waar je heel flexibel aan de slag kan gaan, vertelt ze. “Want in de tuin is altijd wel wat te doen. Het onkruid groeit soms nog harder dan de groente. Het werk is nooit af. Maar ook belangrijk om te weten: niks moet”, zegt Willy.

Stilte, rust en zwaar werk

Dat Willy hier met veel plezier vrijwilliger is, is wel duidelijk. Waarom ze hier zo op haar plek zit? “Het is heel leuk en gezellig. Je bent hier in ‘the middle of nowhere’ aan het werk: stil en rustig.” Ze ziet zelfs wel eens reeën lopen vanaf de tuin.

Het is soms best zwaar, maar ook heel ontspannend. Willy vertelt: “Het werken in de tuin kost energie. Dit kan dus best intensief zijn. Je bent vooral heel lekker bezig, leert veel en het is leuk.” Die gezelligheid is terug te zien in de onderlinge dynamiek en het contact tussen de vrijwilligers. Willy vult nog aan: “Je mag ook zelf groenten mee naar huis nemen. Heerlijk natuurlijk, al doe ik het daar niet voor.”

Is dit iets voor jou?

De Veluwse Voedseltuin in Epe is op zoek naar nieuwe vrijwilligers. Wil jij hier ook aan de slag? Kom gewoon eens langs! Meer informatie over deze vacature vind je hier.

Hanneke Lange over vrijwilligerswerk: “Iedere keer gevoel van ik mag weer”

Dit is de zesde bijdrage in de serie Vrijwilliger van de Maand. De Vrijwilliger van het Jaar wordt bekend gemaakt tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente Epe begin januari 2026.

Hanneke Lange uit Vaassen is een vrijwilliger die je mag rekenen tot de buitencategorie. Ze hechtte zich aan een reeks van taken, studeert nog altijd vruchteloos op het nee kunnen zeggen als een beroep op haar wordt gedaan en roept iedere keer als ze vanuit de Waterstraat op het punt van uitrukken staat tegen haar man: ik mag weer!

De geboren Hengelose (Overijssel) woont sinds 1972 in de gemeente Epe. Al snel stortte ze zich hier op het vrijwilligerswerk, wat voor haar een ideale springplank was naar het thuisvoelen in een nieuwe omgeving.

Voordat het zover was raakte ze betrokken bij de zondagschool van de Nederlands Hervormde kerk in Hengelo, waar ze de dames die daar de leiding hadden assisteerde op de piano en na enige tijd op verzoek de leiding over nam. En dat op zestienjarige leeftijd!

“In Epe gingen mijn kinderen naar de Jenaplanschool. Ik kwam al vrij snel in de Medezeggenschapsraad, was intermediair tussen docenten en ouders, hielp kinderen die moeite hadden met taak en rekenen, was overblijfouder en zette mede een bibliotheek op.

In Epe raakte ik betrokken bij de Buurtraad met Jo Post als voorzitter. Ze was zo’n beetje de oma van mijn kinderen. Ik mocht meehelpen aan het oprichten van een ouderraad, deed aan kinderopvang en meer van dat soort klussen.”

Er ontstond iets van een sneeuwbaleffect?

“Dat mag je wel zeggen. Wat volgde was het verzoek om bij de Stichting Sociaal Cultureel Werk, voorganger van Koppel-Swoe, een handje uit te steken. Maar ja, voordat ik het wist was ik daar secretaris, mocht als penningmeester aantreden en energie steken in het buurtwerk waarvoor een beroepskracht werd aangesteld en mocht de schouders zetten onder het meidenwerk. Dertig jaar lang heb ik gecollecteerd voor Jantje Beton.

We waren inmiddels verhuisd naar de Waterstraat in Vaassen. Daar is in 1996 door kortsluiting onze woonboerderij volledig door brand verwoest. Ze zeggen wel eens: gelukkig hebben we nog de foto’s, maar dat is in ons geval ook het enige plus een paar sieraden die we hebben kunnen redden.”

Dan gaat er natuurlijk wel wat anders door je hoofd

“Ja, even de rem er op. Ik ben psychologie gaan studeren aan de holistische kant. Dat heeft me best veel gebracht, maar het begon toch weer te kriebelen. In 2014 zag ik dat de Voorleesexpres mensen zocht voor het lezen bij kinderen met een achterstand situatie. Inmiddels doe ik dat onafgebroken bij Syrische, Turkse, Marokkaanse en Nederlandse gezinnen. Series van twintig weken. In een gezin kom ik al vier jaar over de vloer.

Inmiddels voelde ik me aangetrokken tot de streektaal. Las iedere week Gait van de Renderklippen in het dagblad en later de weekkranten. Hardop, waardoor ik snapte waar het over ging. Thuis in Hengelo was dialect not done. Mijn (groot)ouder spraken het wel. Mijn opa vroeg me hoeveel zesstien en zesstien was. Ik zei keurig: 32 opa. Hij zei: nee hoor, dat zijn twaalf stenen…..

Toen er een secretaris bij de dialectkring gemeente Epe werd gevraagd heb ik me aangemeld. Kort daarna zei ik ja tegen het secretariaat van de overkoepelende Dialektkringe Salland en Oost Veluwe.

In 2016 ging ik helpen in de Wereldwinkel Vaassen. Toen die werd opgeheven vroegen ze me bij de zusterorganisatie in Epe. Daar verricht ik zo’n zes jaar winkeldiensten en ben ook maar even secretaris geworden.

Oh ja, ik ben ook nog actief bij kasteel De Cannenburch. Voornamelijk in de winkel en af en toe als suppoost.”

Een diepe zucht bij de verslaggever. Ze leest de vraag die hij op de lippen heeft en zegt: “Het geeft me zoveel energie. Prachtig toch als je dit mag doen voor de gemeenschap! “ En tenslotte de gewetensvraag: wat nu als er maar één taak over mag blijven. ((even stilte) “Jeetje Dick, daar kan ik onmogelijk een antwoord op geven.”

Hanneke in de vertrouwde omgeving van de Wereldwinkel.
Foto en tekst: Dick van der Veen

Gratis toegankelijke workshops Vrijwilligersacademie op een rij

EPE-HATTEM-HEERDE – De Vrijwilligersacademie organiseert gratis workshops voor alle vrijwilligers die actief zijn in gemeentes Epe, Hattem en Heerde. De academie geeft vrijwilligers zo de kans om hun talenten verder te ontwikkelen. Ook de komende maanden worden er weer verschillende workshops gegeven. Geïnteresseerd? Hieronder is een korte opsomming te lezen.

Workshop: eenzaamheid bespreekbaar maken

Eenzaamheid bespreekbaar maken. Dat vraagt om aandachtig luisteren, een vorm van tussen-de-regels-door begrijpen wat er gezegd wordt. Je vraagt naar wat de ander echt bedoelt, zonder oordeel en vanuit respect. Zodat de ander zich erkend voelt in zijn of haar beleving van eenzaamheid. Wil je leren hoe je het gesprek over eenzaamheid aangaat? Volg dan deze workshop op dinsdag 30 september.

Workshop: vrijwilligers vinden in veranderende tijden

Deze workshop gaat over de veranderende tijden voor vrijwilligers. Hier moet de werving dus op afgestemd worden. Tijdens het werven zou de potentiële vrijwilliger meer centraal moeten staan. Woensdag 15 oktober leer je daar meer over tijdens deze workshop.

Workshop: scholing vertrouwenscontactpersonen (twee bijeenkomsten)

Daar waar mensen samenwerken, gaan er weleens dingen verkeerd. Soms uit onhandigheid, soms uit emotie en soms vanwege minder gewenste motieven. Wanneer dit gebeurt, is het fijn dat je ergens terecht kunt met jouw verhaal. Daarvoor is het handig als organisaties het een en ander geregeld hebben zoals het aanstellen van een interne vertrouwenscontactpersoon. Die je op weg helpt als er meer nodig is. Deze vertrouwenscontactpersonen hebben scholing nodig om hun werk te kunnen doen. De twee workshops zijn te volgen op dinsdag 11 en donderdag 27 november.

Workshop: goed omgaan met dementie

Hoe ga je om met mensen die dementie hebben? Het eerste deel van deze workshop gaat over dementie en het herkennen van deze ingrijpende ziekte. In het tweede deel oefent de groep deelnemers met voorbeelden uit de dagelijkse praktijk. Tot slot bespreken we samen hoe het geleerde toe te passen en worden er aanvullende tips gegeven. Deze workshop is dinsdag 9 december.

Workshop: hoe krijg je een inwonersinitiatief van de grond?

Heb je als inwoner een goed idee? Wil je daar handen en voeten aan geven? In deze workshop op donderdag 15 januari 2026 leer je welke mogelijkheden er zijn. Je krijgt ingrediënten, tips en ervaringen vanuit succesvolle eerdere initiatieven. Extra mooi? Je kunt daarna direct aan de slag!

Meer informatie en aanmelden?

Meer informatie over de bovenstaande workshops? Wil je jezelf al aanmelden? Klik hier

Dit is de vijfde bijdrage in de serie Vrijwilliger van de Maand. De Vrijwilliger van het Jaar wordt bekend gemaakt tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente Epe.

Freek Bosch grossiert in vrijwilligerswerk

Wanneer we ooit nog een keer een interview maken met Epenaar Freek Bosch dan nemen we uit voorzorg een tweede recorder mee. Hij is – samen met zijn vrouw Riet, bij zóveel vrijwilligerswerk betrokken dat het streven om volledig te zijn bij voorbaat tot mislukken is gedoemd.

Het feit dat hem gaandeweg het gesprek nog het een en ander te binnen schiet dat hem in de voorbereiding is ontschoten zegt wat dat betreft genoeg. Zowel in organisatorische als uitvoerende zin steekt Freek zijn neus aan het venster. Bij veel van wat nu volgt is zijn echtgenote zeer betrokken.

Reeks

Aandeel in het zakkenrollers team, een activiteit van OVE, gemeente, SWOE en politie. Recent heeft hij een initiatief neergelegd bij burgemeester Tom Horn in het kader van voorkomen fietsendiefstal, vooral E-bikes.

Medewerking actie Smakelijk Eten op plein Jumbo. 

Op twee woensdagvonden in de maand alle bloemen in het openbaar gebied dorp Epe water geven: activiteit OVE en Epische Centrum.

In coronatijd samen op het dorp mensen die bij elkaar komen waarschuwen voor besmettingsgevaar. Het bespaarde de gemeenschap duizenden euro’s die niet aan inhuur externe krachten behoefden te worden besteed.

Oliebollen bakken bij de Grote Kerk, drie vier keer per jaar. Een project samen met Goede Herderkerk en Regenboogkerk die daarin hun eigen rol vervullen. Geld voor goede doelen in Kenia, Peru en eerstvolgend de actie Albanië van Anja Gorkink.

Hij praatte bij Van Andel een bakoven los en elders een kraam die ook bij andere activiteiten voor goede doelen wordt uitgeleend. Gastheer en gastvrouw in de Grote kerk: het vertellen op middagen over het in- en exterieur van de kerk.

Volledige coördinatie kerstbomen in het dorp: zorg voor plaatsen 200 bomen bij ondernemers, drie stuks van tien meter op het dorp, het regelen van vergunningen, plaatsen en bemensen kerststal en wijnhuis: opbouwen en afruimen met een  team van twaalf mensen.

Inschrijven kleedjesmarkt bij Snoepie voor kinderen op zeven braderiedagen, zorgen voor stroomvoorziening Jazz Comes to Town op zaterdagen

Klapstuk

Dik veertig jaar verzorgden Freek en Riet voor hun bejaarde buren. “We deden de boodschappen, zorgden voor de medicijnen en stemden het af op de dochter van het stel die in Nijmegen woont. Hij, een Turkse man, en zijn Nederlandse vrouw, waren echte lieverds. In overleg met de schoonzoon hebben we het volledige interieur voor de actie Albanië in kunnen zetten; boeken en grammofoonplaten voor de Goede Herderkerk”, zeggen Freek en Riet.

Freek wordt de sleutelhouder van Epe genoemd. Hij toont ons een hele reeks waarmee hij toegang heeft tot vele openbare gebouwen en instanties. De kamer boven hangt vol met veelkleurige hesjes die hij de een voor de ander nodig heeft bij de taken waarvoor hij zich inzet. Niet zelden van 7.00 tot 21.00 uur.

Eenentwintig jaar geleden waren we bij Freek en Riet op bezoek: ze bakten pannenkoeken voor buurtkinderen. De vlam daarvoor is al die tijd blijven branden.

Foto en tekst: Dick van der Veen