Dit is de vijfde bijdrage in de serie Vrijwilliger van de Maand. Een samenwerkingsvorm tussen KoppelSwoe, de gemeente Epe en persburo Dick van der Veen. De Vrijwilliger van de Maand wordt bekend gemaakt tijdens de nieuwjaarsreceptie van de gemeente begin januari 2027. 

Zowel de oudjes in Viattence locatie De Klaarbeek als de kleuters van de Sint Bernardusschool lopen met haar weg. Tamara Mostert is als gedreven vrijwilliger ook een klasse apart. Ze kampt met de nasleep van meervoudige uitzaaiingen van kanker, verloor onlangs haar moeder, maar stopt de energie die resteert voor een groot deel in de zorg voor de medemens.

In De Klaarbeek is ze drie dagen in de week op diverse manieren actief in het zogenaamde Praathuis en daarnaast is ze twee dagen overblijfouder.  

Heeft ze het vrijwilligerswerk van huis uit (gemeenschap Zuuk) meegekregen? 

“Mijn moeder stond alleen voor de opvoeding van drie kinderen. Ik als de oudste van bijna negen heb geleerd om aan te pakken, maar je snapt dat het voor een ouder in zo’n situatie onmogelijk is om zich ook nog op een andere manier verdienstelijk te maken.” 

Haken 

Hoe heeft zich dat bij u ontwikkeld? 

“Ik ben een leesfanaat en heb jaren bij Stilema zogezegd de boeken gedaan. Daarna ontstond contact met het zorgcentrum De Klaarbeek. Via kleuren voor volwassenen heb ik daar een haakgroep opgericht. Mijn partner, die er volledig achter staat, kent het haken alleen van de voetbalsport maar daar zijn deze senioren echte te oud voor hahaha.  

Haken doen we op woensdag in een groep met een wisselende samenstelling. Daarnaast een spelletjesmiddag op dinsdag en op vrijdag eten koken met tussendoor diverse hand- en spandiensten. Ook mogen ze me oproepen als er ergens een gat valt in het rooster. 

Op dinsdag ga ik van de kleuters op school naar de ouderen in De Klaarbeek en aan beide beleef ik veel plezier.” 

Lobbes 

Maar hoe is dat te rijmen met uw eigen gezondheid? 

“Ik heb drie zware operaties gehad. Ik was het zat om als een dood vogeltje thuis te zitten. Heb er geen moment over getwijfeld om de uitnodiging voor de kerstmaaltijd af te slaan, was helemaal op maar we vonden het van beide kanten zó leuk dat we elkaar weer konden zien dat ik al snel weer het hele takenpakket heb opgepakt. 

Weet je dat mijn hond Lobbes daarbij een grote rol speelt? Ik mag van de senioren het dier niet thuis laten. Hij voelt precies aan als iemand verdriet heeft. Ligt een man die net een partner heeft verloren met zijn hoofd op tafel; dan huppelt hij er naartoe en legt de poten op zijn benen. 

Mijn man en ik zijn echte dierenliefhebbers. Twee poezen en een hond die elkaars vriendjes zijn.” 

Op school noemen ze haar juf, want aan mevrouw zou ze nooit kunnen wennen.  

“Weet je, de dankbaarheid van mensen is mijn grootste beloning. Ik zie het zo dat ik aanhaak bij de praatgroep, waarbij de creativiteit niet van groter belang is dan het voeren van goede gesprekken. Joh, ik ben van een dieptepunt (41 kilo) weer op de weg terug (55 kilo) en ervan overtuigd dat de bezigheden buitenshuis me minstens zoveel energie brengen als dat het me kost. 

Ik heb een begripvolle partner, die me uitzwaait en thuis weer een warm welkom bereidt. Wat wil een mens nog meer?” 

Het jaar 2026 is internationaal uitgeroepen tot Jaar van de vrijwilliger. Er wordt stilgestaan bij alle mensen die zich inzetten voor een ander. Vrijwilligers maken het verschil. Daarom houdt EpeDoet! van Koppel-Swoe donderdag 29 oktober van 13.00 tot 16.00 uur de Vrijwilligerswaarderingsmarkt in het Kulturhus aan de Stationsstraat 25 in Epe. Ook de gemeente Epe helpt mee om deze feestelijke middag tot een succes te maken.

Vrijwilligers zijn overal en op allerlei manieren actief. Evelien van Opbergen, directeur-bestuurder bij Koppel-Swoe vertelt: “Misschien zet jij je wekelijks in voor een sportvereniging, help je regelmatig een buurvrouw, ben je betrokken bij een maatschappelijke organisatie, doe je vrijwilligerswerk in de zorg of bied je (vervangende) mantelzorg. Iedere vrijwilliger draagt bij aan een betrokken, sociale en leefbare gemeente. Jij verdient het dus om in het zonnetje te worden gezet!”

Een middag vol waardering en gezelligheid
De middag begint om 13.00 uur met een feestelijke opening. Er staat koffie en thee met iets lekkers klaar. Wethouder Gert van den Berg, beleidsambtenaar Jaap Kuiper, directeur-bestuurder Evelien van Opbergen van Koppel-Swoe/EpeDoet! verzorgen samen het openings- en slotwoord.

Daarna is het tijd om de markt te ontdekken. Langs de verschillende kramen kunnen vrijwilligers kennismaken met maatschappelijke organisaties uit de gemeente Epe.

Iedere aangemelde vrijwilliger ontvangt bij binnenkomst een voucher. Daarmee kunnen ze tijdens de markt kiezen uit verschillende producten en/of waardebonnen. “Liever iets betekenen voor een ander? Doneer dan je voucher aan een goed doel”, vult Dorien Hoogenboom, coördinator EpeDoet! aan.

Ontmoeten, ontdekken en verbinden
De Vrijwilligerswaarderingsmarkt draait niet alleen om bedanken, maar ook om ontmoeting en verbinding. Verschillende maatschappelijke organisaties uit de gemeente Epe presenteren zich met een eigen kraam. Een mooie gelegenheid om kennis te maken, inspiratie op te doen en misschien wel nieuwe samenwerkingen of vrijwilligersinitiatieven te ontdekken.

Meld je aan vóór 5 oktober
Ben je vrijwilliger in de gemeente Epe? Meld je dan vóór 5 oktober aan voor de Vrijwilligerswaarderingsmarkt via deze link: Aanmelden voor de vrijwilligerswaarderingsmarkt. Mailen kan ook naar epedoet@koppelswoe.nl of bel 0578-67 67 67.
Dorien Hoogenboom en Evelien van Opbergen tot slot: “EpeDoet! en de gemeente Epe kijken er samen naar uit om mét alle vrijwilligers uit deze gemeente het Jaar van de vrijwilliger te vieren.”

Dit is de vierde bijdrage in de serie Vrijwilliger van de Maand. De Vrijwilliger van het Jaar wordt bekend gemaakt tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente begin januari 2027. 

Ook in de zeven van tegen de veertig jaar vrijwilligerswerk dat de gezondheid haar in de steek liet zette Bep Vosselman-Beumer zich tussen chemokuren en bestraling in voor de medemens. Dat was eveneens het geval nadat haar echtgenoot Wijnand plotseling kwam te overlijden. Zo in de geest van: daar mogen de mensen voor wie ik iets mag betekenen toch niet onder lijden! Het heeft in Vaassen diepe indruk gemaakt. In de 2,5 jaar dat ze loodzware immuuntherapie onderging gebruikte ze de weinige goede momenten om toch voor de medemens klaar te staan.  

VIOS 

“Ik ben erin gerold via mijn schoonfamilie. Die was vele jaren betrokken bij de voetbalvereniging VIOS. Toen ik mijn man leerde kennen werd ik erin meegezogen. Dik dertig jaar heb ik samen met Wijnand bij de club allerlei functies verricht. Kleedkamers schoon maken, bardiensten, twaalf jaren de kantine gerund, helpen bij de verbouwing enzovoort. 
Toen mijn man op zijn 62^ste met pensioen ging zette hij om gezondheidsredenen na 40 jaar een punt achter zijn bezigheden bij VIOS. 
Ik heb toen tegen hem gezegd dat ik niet zeven dagen in de week tegen hem aan wilde kijken en heb ik de werkzaamheden die ik voor centrum ouderenzorg De Speulbrink was begonnen nog wat uitgebreid. Het begon met koffieschenken, mensen helpen met het maken van felicitatiekaartjes bij de geboorte van een kleinkind en andere gelegenheden. Sinds Wijnand er niet meer is mogen ze me op ieder moment van de dag inschakelen, vervang ik bij ziekte en vakantie. Het heeft me veel gebracht in het verwerken van het rouwproces. Het praatje dat je maakt is voor de mensen van belang maar zeker ook voor mijzelf.” 

Museum 

Inmiddels heeft ze het takenpakket, zoals ze het noemt, uitgebreid met werkzaamheden voor het Vaassens Historisch Museum waar ze zich als suppoost verdienstelijk maakt, samen met een andere Vaassense. Ook daar vindt ze veel plezier in. Beide kinderen kunnen op haar rekenen als er iets gedaan moet worden. Ze doet boodschappen, poetst en boent, wat al niet meer. 

Ze vergeet bijna nog om haar bezigheden voor de carnavalsvereniging De Rossumdarpers te benoemen. Samen met Wijnand 23 jaar muntenverkoop, de inkoop voor haar rekening genomen en er steevast een week vakantie voor opgeofferd. Met dat laatste woord is ze het zeker niet eens, want ze ziet het omzien naar de medemens bepaald niet als een offer, maar veel eerder als iets wat haar minstens zoveel brengt als dat ze er voor geeft. 

In de vrije tijd die resteert is ze bezig met diamond painting en andere creatieve uitingen. 

Dit is de derde bijdrage in de serie Vrijwilligers van de Maand. De Vrijwilliger van het Jaar wordt bekendgemaakt tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente Epe begin januari 2027. 

Toen ze in 2024 aan haar taak als trainer/coach bij de gymnastiekvereniging Hercules begon telde deze circa 35 leden. Nu, nauwelijks twee jaar later, zijn dat er tegen de 170! Annabel Brantsma (19!) uit Vaassen, over haar hebben we het, is er in hoge mate verantwoordelijk voor. Haar inspirerende manier van lesgeven trekt heel veel kinderen naar het turnen. 

Voornamelijk uit Vaassen, waar de fusievereniging Agios het leven liet en waar een vacuüm was ontstaan. “Zij deed daar en bij andere verenigingen eerder al goed werk en zijn maar wat blij dat ze naar ons toekwam, want ze leverde echt een fenomenale prestatie”, luid het compliment van Hercules voorzitter Herman Murk. Maart 2024 kende de vereniging volgens Annabel drie gymgroepen, één uur ouder kind en één uur gym voor 7 jaar en ouder. Nu zijn dat er meer dan het dubbele in vooral ook lessen voor de kleintjes van kleuter tot negen plus. Liefst 16,5 uur per week in Epe en Vaassen op diverse locaties waarvan ze er zelf tien voor haar rekening neemt.  

Ze doet daarbij een grappige uitspraak: “Turnen is eigenlijk niet zo mijn ding. Dat is en blijft het kunstschaatsen. Maar aan het lesgeven heb ik mijn hart verpand. We hebben nu naast het recreatieve turnen een flink aantal dat aan wedstrijden deelneemt. Ze zijn zelfs al in de prijzen gevallen”. Ze is aangestoken door haar moeder die ook grote verdiensten heeft als het om turnen gaat, eigenlijk gestopt was met lesgeven, maar nu als assistent van haar dochter optreedt.  

Als we dat horen denk ik dat je de vereniging niet getalsmatig, maar ook kwalitatief op een hoger niveau wilt brengen. 

Met stralende ogen: “Zeker dat is mijn doelstelling: binnen enkele jaren opstomen naar de derde of misschien wel de tweede divisie. We lopen wellicht tegen een probleem aan met de accommodatie. Het zou fantastisch zijn als we in Epe net als in Nunspeet over een turnhal zouden kunnen beschikken. Laat het niet durend een illusie blijven.” 

Ouders prijzen in haar de omgang met kinderen. Daarbij valt vaak de opmerking dat ze die weet te raken, door ze elk op hun eigen niveau te laten turnen, waardoor ze het plezier erin houden. Ze leert ze ook om niet kwaad te spreken over een meisje dat over mindere capaciteiten beschikt en hoort daarbij van een ander uit de groep “Goed zo juf.” 

 Een tiener nog, maar met een groot verantwoordelijkheidsbesef. Annabel, afgestudeerd op het niveau van tweetalig atheneum, sprak ooit met haar hartsvrienden Lana Tuasela als puber de wens uit om samen een vereniging op te richten toen Agios onderuit ging.  “Je bent jong en dan zeg je wat. Nu bij deze vereniging heb ik het geweldig naar mijn zin en ik hoop nog jaren met de oefenstof talenten op een hoger niveau te brengen. We hebben een meisje van vijf dat net zo goed turnt als degenen die meer dan vijf jaar ouder zijn. Ze zit nog op schoot, maar kan een eind komen.”

De 35^ste Jo Postprijs gaat naar Het Vlinderhuis

De vrijwilligers van Het Vlinderhuis werden maandagavond verrast door de uitreiking van de Jo Postprijs. Portefeuillehouder Gert van de Berg sprak lovende woorden aan het adres van een grote groep vrijwilligers die er het jaar door voor zorgen dat de straten in de gemeente er netjes bij liggen. Zo  verzamelden ze al 150.000 peukjes van sigaretten. De Jo Postprijs is een initiatief van Koppel-Swoe en Persburo Dick van der Veen. Het wordt gefaciliteerd en financieel gesteund door de gemeente Epe.

De prijs werd in ontvangst genomen door Rene Blok, de voorman van het Vlinderhuis. Alle vrijwilligers kregen een oorkonde en tevens waren er bloemen. De eerste Jo Postprijs ging in 1989 naar het Ouderenvervoer van de Stichting Welzijn Ouderen Epe. De kandidaten voor de Jo Postprijs worden genomineerd door de acht vrijwilligers van de maand. De vrijwilliger van het jaar wordt bekend gemaakt tijdens de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente op maandag 6 januari 2025.

Foto en tekst: Dick van der Veen

EpeVertelt! is een rubriek waarbij EpeDoet! mensen uitnodigt die vertellen over het vrijwilligerswerk dat zij doen. Deze keer gingen we in gesprek met Nettie Aslander en Ria Brands, twee bestuursleden van Stichting Kunsthuis KEK in Epe. Ze dragen zorg voor de bestuurlijke kant maar staan ook volop in de uitvoeringsstand. Zo hebben ze onder meer contact met kunstenaars en regelen ze exposities en andere praktische zaken. Dat ze hier beiden veel plezier aan beleven, blijkt duidelijk uit het enthousiasme waarmee ze hierover vertellen.

KEKhuis

KEK staat voor Kollektief Eper Kunstenaars. Het creatieve collectief is al 40 jaar actief in Epe. “Naast het bestuur is er een groep van 30 tot 35 kunstenaars bij ons aangesloten. Samen bedenken we welke activiteiten er in  het KEKhuis georganiseerd worden. Dit kan van alles zijn maar altijd staat de beeldende kunst centraal. Een tekencursus, jeugdtoneel, een tentoonstelling of een lezing. Kunstenaars komen met ideeën en deze gaan we samen uitdenken en realiseren”, vertelt Nettie.

In KEKhuis gebeurt van alles. Er zijn maandelijks wisselende exposities. Er is een standaard dagverhuur voor creatieve dagbesteding en het pand wordt eveneens verhuurd aan maatschappelijke organisaties en kunstenaars om te werken en overleggen. Als er een tentoonstelling is, is het KEKhuis op vrijdag, zaterdag en zondag geopend.

Bij elke tentoonstelling blijven de tafels in het midden van de ruimte staan. “Dit maakt het bezoeken van de tentoonstelling eveneens tot een ontspannen moment. Mensen kunnen op deze manier laagdrempelig met elkaar en met de kunstenaar in gesprek. We willen verbinding creëren”, aldus Nettie.

Onder andere voorzitter gezocht

Het bestuur bestaat nu uit vier bestuursleden. Het viertal zoekt naarstig naar aanvulling, waaronder een voorzitter. Ria en Nettie: “We zoeken uitvoerende bestuurders, mensen met liefde voor kunst. We zoeken geen standaard voorzitter, we kunnen zelf ook prima een overleg voorzitten. Het is meer dan dat. Het moet iemand zijn die overzicht en inzicht heeft en echt betrokken is bij het KEKhuis. Iemand die enthousiast is en mensen kan meenemen.”

Het bestuur vergadert zo’n vijf keer per jaar. De vergaderingen laten de breedheid van dit vrijwilligerswerk ook zien. Ze zijn enerzijds gericht op de bestuurlijke kant en anderzijds ook praktisch. “Er wordt gekeken naar nieuwe statuten en verzekeringen. Verder zorgen we dat alles financieel goed op orde is. Daarnaast kijken we samen naar nieuwe exposities en hoe we dit moeten aanpakken. Ook komen er praktische klussen in het pand op ons pad. Zoals nieuwe gordijnen”, vertelt Ria.

Wat maakt dit vrijwilligerswerk nou zo leuk?

Wat maakt het werken voor Stichting Kunsthuis KEK nou zo leuk? Nettie heeft daar wel een antwoord op: “Het sluit aan bij mijn liefde voor kunst en kunstenaars. Daarbij kan ik hier mijn organisatietalent in kwijt. Ik mag dingen regelen en houd overzicht. Ik wil graag dat het KEKhuis bekend is bij een brede groep mensen. Ik ben net een marktkoopvrouw.”

Ria vult haar aan: “Ik ben gek op tekenen en schilderen, dit is mijn brug naar kunst. Het is heel divers en ik neem kunst tot me. Mensen zijn mijn drive. Ik kan hier iets doen, netwerken en connecties maken. Ik sta voor het KEKhuis.”

Is dit iets voor jou?

Stichting Kunsthuis KEK zoekt een bestuurslid. Meer informatie over deze vacature vind je via www.epedoet.nl/vacatures. Misschien past dit niet bij jou maar zou je wel je handen uit de mouwen willen steken in en rondom het pand? Dan ben je als vrijwilliger ook van harte welkom. Ria en Nettie gaan graag met je in gesprek.