EpeVertelt! is een rubriek waarbij EpeDoet! mensen uitnodigt die vertellen over het vrijwilligerswerk dat zij doen. Deze keer gingen we in gesprek met Letty Moerel. Ze is actief bij HartRaad in Vaassen. Letty omschrijft zichzelf als een natuurliefhebber en iemand die graag met mensen werkt. Twee dingen die heel mooi samenkomen tijdens dit werk.

HartRaad is een kleinschalige zorginitiatief dat ondersteuning biedt aan jongeren (18+) en volwassenen met een ondersteuningsvraag. HartRaad heeft een samenwerking met Staatsbosbeheer en voert veel werkzaamheden in het bos uit. Denk aan snoeiwerkzaamheden, het weghalen van bomen uit de heide, het schoonmaken van banken of het vrijmaken van paden. Tijdens het vrijwilligerswerk bij HartRaad loop en werk je mee met de werkzaamheden die gedaan worden. “Je luistert en bent er voor degenen die komen werken. De mens staat hierbij centraal. Het werk is een middel om mensen meer structuur bij te brengen, hun sociale vaardigheden te verbeteren en samen te laten werken. Maar ook hun kwaliteiten te laten ontdekken. Bij HartRaad werken ze echt vanuit hun hart. Dat vind ik mooi. Ik ben hier helemaal op mijn plek”, vertelt Letty ons.

Werkzaamheden

Tijdens deze werkzaamheden werk je samen. “We doen dat met elkaar. Dat is voor de één gemakkelijker dan voor de ander. We gaan soms met de hele groep op pad en werken af en toe in kleine groepjes aan de slag. In beide gevallen is de dynamiek heel anders. We kijken hierbij wat de deelnemers nodig hebben aan begeleiding,” vertelt Letty. Hierbij komen veel verschillende aspecten terug. “Observeren, mensen motiveren, uitleg geven,” vertelt Letty. Alles wordt samen gedaan. Letty zegt dat dit haar energie geeft. “Samen wat ondernemen, de klus klaren en vervolgens met een goed gevoel naar huis, omdat het gelukt is. Maar daarnaast bijvoorbeeld kan er ook een mooi gesprek ontstaan. Die combinatie geeft mij voldoening”

‘Ik vind het dankbaar werk’

De werkzaamheden worden uitgevoerd door mensen die via een indicatie bij HartRaad komen. Voor de meesten is het doel om toe te werken naar betaald werk. “Het zijn gevoelige mensen, ze hebben meestal veel meegemaakt. Het is belangrijk om open en transparant te zijn en iedereen serieus te nemen”, vertelt Letty. Ze gaat verder: “Ik vind het heel dankbaar werk. Het zijn tot nu toe grotendeels jong volwassen mannen. Ze beginnen aan een opbouw, hebben nog een heel leven voor zich. Daaraan bijdragen is heel dankbaar. Je ziet mensen veranderen, groeien en met naar werk gaan. Dat doen ze vanuit eigen kracht, ze hebben dat zelf gedaan. Het is mooi dat wij daarbij mogen ondersteunen.”

‘Soms bikkelen in de regen’

Het is echt buitenwerk en fysiek werk. Letty vertelt: “Het is niet altijd mooi weer, soms zijn we aan het bikkelen in de regen. Je wordt vies tijdens het werk en moet het niet erg vinden om op je knieën op en met je handen in de grond te zitten.” Het is fysiek werk en dat moet je aankunnen, zoals Letty zegt: “Het echt zware werk laat ik meestal aan de mannen over”. Naast het werken is ook het samen genieten heel belangrijk. “De schoonheid van de natuur zien, een mooie paddenstoel, een bijzonder insect, dat de zon weer gaat schijnen na een bui of bijvoorbeeld wild kijken in het bos. Hier wordt echt tijd voor gemaakt” vult Letty aan.

Denk jij na het lezen van dit verhaal dat dit werk ook bij jou past? HartRaad is op zoek naar vrijwilligers die willen helpen met de werkzaamheden in de bossen. Je vindt meer informatie via www.epedoet.nl/vacatures

Jo Postprijs voor scouting Buys Ballot

EPE – De Jo Postprijs 2022 is toegekend aan de scouting Buys Ballot. Het gaat om een groep kinderen van 5-18 jaar die bij hun zaterdagse activiteiten werden verrast door de jury onder aanvoering van wethouder Lia de Waard-Oudesluijs.

De jury stelde in haar rapport vast dat het werk binnen de scouting wordt gedragen door met name veel jonge vrijwilligers. “Ze dragen een grote verantwoordelijkheid tijdens opkomst en kampen. Kinderen krijgen iets mee voor hun leven. Scouting draagt bij aan basisvorming en discipline. Dat geldt ook voor kinderen die zogezegd buiten de boot vallen. Vanuit scouting is aandacht voor de natuur.”

Boegbeeld

Wethouder De Waard toonde zich verheugd dat na twee jaar van onderbreking door corona de uitreiking weer kon plaats vinden. Een prijs die is vernoemd naar Jo Post, een boegbeeld van vrijwilligersinzet.

“Als deze prijs ontvangt ben je dus hét boegbeeld van inzet door vrijwilligers. Scouting voldoet aan de kernwaarden samen, iets mee geven voor het leven en de toekomst.”

De prijs bestaat uit een kunstwerk als wisseltrofee en een kleinere uitvoering ervan die in de prijzenkast kan worden gezet plus een oorkonde.

Bijschrift foto

Op de voorgrond van links naar rechts Peter Blawit, één van de vrijwilligers van het jaar, die scouting nomineerde, Tom Geertje (padvindster leiding), Naomi Jong (leiding bever groep) en wethouder Lia de Waard.

EpeVertelt! is een rubriek waarbij EpeDoet! mensen uitnodigt die vertellen over het vrijwilligerswerk dat zij doen. Deze keer gingen we in gesprek met Anna Verveer, ze geeft alweer zes jaar leiding bij scouting Buys Ballot.

Anna raakt via har vriend betrokken bij de scouting. Werken met kinderen is voor Anna niet nieuw. Ze is leerkracht in het basisonderwijs. Bij de scouting ging ze eerst mee op een familie-kamp. Vervolgens draaide ze een keer mee als leiding. Dat vond ze erg leuk. Zo rolde ze erin. Zonder scouting-ervaring startte Anna als beverleiding. Daar vallen jongens en meisjes tussen de vijf en zeven jaar onder. “De leeftijd van de kinderen is erg leuk. Ik studeerde toen-der-tijd voor onderwijsassistent. Dat sloot mooi aan”, vertelt Anna. In de opkomsten op zaterdagmiddag, doet ze eerst veel gericht op sport en spel. Anna vertelt: “De opbouw van zo’n middag leer je heel snel. Mensen willen je helpen en ik werd goed begeleid en geholpen door de groepsbegeleiders en medeleiding.” Scouting ervaring is dus niet nodig om als leiding te starten, vindt ze.

‘Je voelt je welkom’

“De groep is onderling heel hecht, iedereen kent elkaar. Je ziet dat iedereen een andere achtergrond en ervaring heeft en we helpen elkaar. Aan het begin is alles nieuw maar je voelt je welkom”, aldus Anna. Per leeftijdsgroep is er een leidingteam. Een jaar lang ben je samen verantwoordelijk voor de opkomsten en ga je op kamp met deze groep. Wie het programma maakt, wisselt per keer. Anna vertelt: “We zijn elke zaterdag rond half twee hier en bereiden dan samen de laatste dingen voor. Tijdens de opkomst doen we verschillende activiteiten. Laatst hebben we herfststukjes gemaakt, we doen actieve spellen en vanmiddag gaan we pionieren.” Dat is met palen en touw een bouwwerk maken.

In zo’n team heb je onderling ook verschillende taken. Denk aan oudercontact, teamleider, foerage of penningmeester. “Hier leer je veel van en dit is een mooie verantwoordelijkheid”, zegt Anna. De jeugdleden hebben ook verschillende rollen. Zo worden kinderen in kleine groepjes verdeeld waarbij sommige verantwoordelijk zijn voor die groep. “Zo leren de kinderen verantwoordelijkheid. Het is mooi om te zien hoe de kinderen groeien”, vult Anna aan.

‘Je ontmoet nieuwe mensen, leert veel en het vergroot je zelfvertrouwen’

“Na de middag drinken we gezellig wat samen bij de scouting. Het is heel fijn, je hoort er echt bij. Je krijgt nieuwe contacten en leert mensen kennen. Daarnaast leer je veel en vergroot je jouw zelfvertrouwen. Vanuit scouting krijg je de kans om jezelf verder te ontwikkelen”, zegt Anna. Zo heeft ze verschillende trainingen gevolgd via scouting. Het kampevent of bijvoorbeeld de gilwell-training waar het draait om je persoonlijke ontwikkeling. Scouting geeft ook kans om in het land en zelfs de wereld contacten te leggen via grote kampen.

Naast het leiding geven aan de jeugdleden kan je als leiding bij een stam (een groep volwassen leden die samen opkomsten draaien) aansluiten. Anna vertelt: “Dat is altijd heel gezellig. We hebben een gevarieerd programma. We hebben bijvoorbeeld bier gebrouwen, samen stop motion filmpjes gemaakt en raketten gebouwd.” Naast de opkomsten gaat deze groep samen op kamp. “Eigenlijk doe je via de scouting opeens heel veel leuke activiteiten”, zegt Anna.

Wil jij een nieuwe uitdaging?

Tegen mensen die misschien als leiding willen starten, wil Anna tot slot nog wel wat zeggen: “In het begin is het misschien spannend maar je wordt snel opgenomen in de groep. Kom eens kijken om te zien of het wat voor je is. Iedereen staat open voor nieuwe mensen en nieuwe ideeën. Het is ontzettend leuk en gezellig. Dus wil je wel een nieuwe uitdaging? Kom er dan zeker bij.” Anna is nu zes jaar leiding en het voelt alsof ze altijd bij de scouting betrokken is geweest.

Wil jij leiding worden bij scouting? Scouting Buys Ballot is op zoek naar nieuwe leiding leden. Je vindt meer informatie via www.epedoet.nl/vacatures

Jan Tellegen maakt er het beste van

Met grote fysieke beperking inzet als vrijwilliger

OENE – Jan Tellegen rolde door afwijking aan beide heupen van de ene operatie in de andere, van de ene langdurige revalidatie in de volgende. Het belette hem niet om met al die fysieke beperkingen zijn nek uit te steken als vrijwilliger. Een aangrijpend verhaal van een doorzetter die zich naar eigen zeggen  niet  als een krakkemikkige kerel in de hoek laat zetten, maar van het leven maakt wat er van te maken valt.

Het relaas van een verpleegkundige die stukje bij beetje zijn baan moest opgeven, van -letterlijk en figuurlijk-  vallen en opstaan. Tegen de eeuwwisseling voltrok zich het onvermijdelijke, een eerste operatie met als nasleep maandenlange revalidatie.  Dat herhaalde zich bij een tweede heupcorrectie.

Jan: “Dat hele proces kun je gelijk schakelen met topsport. Het vergt geestelijk en lichamelijk het uiterste. Mijn eigenlijke werk kon ik vergeten; het werd een vlucht naar een administratief alternatief.

Ada en ik werkten beide parttime. Dat vergde veel improvisatie in een gezin met vier jonge kinderen. We vielen financieel buiten allerlei regelingen. Dankzij de steun van familie, vrienden en kennissen, het intensieve sociale netwerk, zijn we door die periode heen gekomen.”

Tegenslag

Maar de weg naar de toekomst bleek geplaveid met nieuwe tegenslagen. Jan: “Ik kon in de verpleegkunde niet meer verder. In het bakhuis achter de oude Landbouwschool stortte ik me als vrijwilliger op dagbesteding voor mensen met een verstandelijke beperking. Zo bleef de structuur behouden, totdat de locatie daar werd gesloten en  ik in een diep gat viel. Een hersenbloeding wierp me verder achteruit.

De huisarts en de stiching Mee hebben ervoor gezorgd dat ik zelf in de dagbesteding terecht kwam. Dat voltrok zich bij de stichting Siva, een activiteitencentrum in Teuge, waar ik leerde tekenen, schilderen en houtbewerken. Weer kwam er een kink in de kabel. De taxivergoeding verviel. Mijn vader heeft me daarna nog een paar jaar van en naar Teuge gebracht.”

Doorzetter

Tellegen maakte in Teuge indruk met zijn grote doorzettingsvermogen. “Ik werd benoemd in de kunstcommissie. We organiseren exposities in de sfeer van kunstuitingen met een verhaal.

Zo kwamen we er ook mee in het Kulturhus in Oene terecht. Daar ben ik gevraagd om mee te draaien in het beheer. Ondanks nog weer twee heupoperaties en de daarmee samenhangende lichamelijke beperking heb ik een diploma voor het werken in de bardienst en een brevet reanimatie behaald. Ik maak me verdienstelijk met behandeling post, het verzorgen van planten, controle van sanitaire blok, helpen in de tuin, koffie zetten enzovoort. Door corona is dat allemaal op een wat lager pitje gekomen, maar in het najaar hopen we daar weer mee verder te kunnen.

Als kind ben ik betrokken bij het kerkelijk verenigingsgebouw De Ark. Daar draag ik naar vermogen bij aan de werkzaamheden van de tuinploeg.”

Nare val

Door de heupoperaties en vooral het langdurige revalideren zat er voor hem de laatste jaren geen vakantie in  Jan: “Ada moest er een paar dagen alleen op uit. Haar werk in de zorg naast de huishouding en de steun aan mij is met geen pen te beschrijven.

Vorige maand konden we dan eindelijk samen een weekje naar Limburg. Viel ik daar van de fiets  en brak mijn bovenbeen. Ik zit nu voor 12 weken vast aan de rolstoel. Daarna stapje voor stapje werken aan herstel. Ik moet stabieler worden.

Een tijdje geleden kreeg ik een beleving, waarbij de warmte van mijn benen omhoog trok. De volgende dag kon ik weer recht vooruit met de rollator. Een klein wonder. Daar houd ik me aan vast. Ik leid vanaf mijn 38^ste een leven van vallen en opstaan. Het is zo fijn dat ik met al mijn ongemak toch wat terug kan doen voor de maatschappij, voor alle lieve mensen die me omringen, een aantal vanaf de lagere school. Ik ben een positief ingesteld mens.”

Tekst en foto: Dick van der Veen

EpeVertelt! is een rubriek waarbij EpeDoet! mensen uitnodigt die vertellen over het vrijwilligerswerk dat zij doen. Deze keer gingen we in gesprek met Fred Lübbers. Hij is al 3 jaar OV-ambassadeur bij ‘Ervaar het OV’. Hij vertelt ons hoe hij senioren kennis laat maken met het openbaar vervoer. “Als iemand zegt: ‘ik stap in de bus’ of ‘ik ga toch een proefreisje maken’ dan denk ik: ik heb mijn doel bereikt.”

Ervaar het OV is een project opgezet door de provincies Gelderland, Flevoland en Overijssel. In deze provincies zijn ongeveer veertig vrijwillige OV-ambassadeurs actief. Ze zijn zichtbaar in bibliotheken in verschillende dorpen en steden waar ze maandelijkse spreekuren houden.

Spreekuren, proefreizen en informatieavonden

Fred is ook een paar keer in Epe geweest om het spreekuur te houden. “Daar komen iedere keer zo’n 6 à 7 mensen. Dat zijn  voornamelijk senioren die na deze coronaperiode weer met het OV willen reizen maar eerst toch nog enkele vragen hebben. Tijdens de coronaperiode zijn er telefonische spreekuren opgezet. Elke week is een aantal ambassadeurs online om vragen te beantwoorden.” Dit is zo succesvol dat het spreekuur ook na de coronaperiode doorgaat. “Mensen willen niet met hun vraag wachten tot een fysiek spreekuur, want dat is maar één keer in de maand.”

Maar voor sommige vragen is langskomen op het spreekuur handiger. “Als iemand iets uitgelegd wil hebben, dan is telefonische hulp eigenlijk niet goed te geven. Bijvoorbeeld over waar iets te vinden is of over hoe een app op de telefoon werkt.”

Verder gaan de vragen vaak over het gebruik van de OV-chipkaart. “De meeste vragen zijn heel gericht, maar soms komen er bezoekers die over meer reisaspecten onzeker zijn. Hoe gaat het reizen nou precies? Kan ik het wel alleen? Je moet dus vooral een luisterend oor zijn en door kunnen vragen.” Dat is dus ook de houding die Fred vaak aanneemt tijdens het spreekuur. “Want soms ligt er een vraag achter de vraag waarvoor de persoon eigenlijk naar het spreekuur komt. Ook komt er af en toe onzekerheid of schaamte onder vandaan.” Voor dit soort vragen bestaan er ook proefreizen, vertelt Fred. Twee OV-ambassadeurs nemen een groepje mensen op sleeptouw mee in  bus, trein en alles wat daarbij komt kijken. “Als OV-ambassadeur kan je ook informatieavonden organiseren om voor een grotere groep geïnteresseerden waar je globaal vertelt over reizen in het OV.”

Steun vanuit het kantoor

Ervaar het OV is een project opgezet door de provincies Gelderland, Flevoland en Overijssel. Er zijn een paar professionals vanuit YMCA betrokken die op kantoor bereikbaar zijn. Fred vertelt over de band met kantoor: “De band met de mensen op kantoor is goed, je kan ze bereiken met vragen die je tegenkomt tijdens het werk. Ze doen de planning en houden zo goed mogelijk rekening met je wensen. Twee keer per jaar is er een bijeenkomst met alle OV-ambassadeurs. Hier hebben we het erover waar we tegenaan lopen in het werk. We leren dan van én met elkaar. Daarnaast vindt er een jaarlijks uitje plaats.”

Er komt  ook een stukje administratie bij kijken. “Ik probeer van elk gesprek een verslagje te maken voor het kantoor in Zwolle. Dan weten zij welke vragen er binnenkomen. Dat vinden de provincies natuurlijk ook fijn om te weten.”

Een koffer vol

Fred heeft een koffer bij zich die hij steevast meebrengt tijdens zijn vrijwilligerswerk. Deze koffer is gevuld met verschillende formulieren en informatiefolders. Dit om aan te sluiten bij de behoefte van de bezoekers van het spreekuur. Elke vrijwilliger krijgt zo’n koffer. “Als je begint met OV-ambassadeur zijn, dan krijg je ook een training. De informatie die wij gebruiken ontwikkelt zich door. Als je wilt, kan je als vrijwilliger samen met de professionals op kantoor daar aan werken.”

Voorlichter én luisterend oor

Fred vertelt over zijn rol als vrijwilliger: ” Je zit er voor de mensen. En je hebt oor voor ze. Dát is het allerbelangrijkste. Het voorlichten is een eerste taak, maar het sociale is ook heel belangrijk. Mensen komen naar het spreekuur met hun verhaal. Het zijn toch veelal eenzame mensen. Zij komen ook naar het spreekuur om bij de bibliotheek een lekker bakje koffie te pakken. Dan gaan ze zitten en het gesprek volgt. Wanneer ze alleen op het spreekuur zijn dan komen vaak de verhalen. Soms praten ze over wat niet goed is gegaan. Andere keren gaat het over hoe ze bij de kleinkinderen op bezoek gaan.”

OV-ambassadeur zijn en worden?

“Ik doe dit werk ook om het reizen met het OV echt meer te promoten, het heeft zeker voordelen als je op leeftijd bent. Je helpt mensen over de drempel om op een milieuvriendelijke manier voor reizen met OV te kiezen. OV-ambassadeur zijn, is ongekend plezierig. Vooral de diversiteit aan vragen die langskomen en de positieve reacties achteraf maken het vrijwilligerswerk mooi.”

Wil jij ook mensen op weg helpen in het openbaar vervoer? Ervaar het OV is op zoek naar nieuwe OV-ambassadeurs. Mogen zij jou als nieuwe collega verwelkomen? Meer informatie vind je hier.

EpeVertelt! is een rubriek waarbij EpeDoet! mensen uitnodigt die vertellen over het vrijwilligerswerk dat zij doen. Deze keer gingen we in gesprek met één van de steunouders van Koppel-Swoe. Zij vertelt ons hoe ze wekelijks ’s middags een kind extra in haar gezin heeft. Haar oproep luidt: stel je huis open voor een ander kind en ondersteun daarmee een andere ouder.

We gingen in gesprek met één van de vrijwilligers die steunouder is bij Koppel-Swoe. Op verzoek plaatsen we dit artikel anoniem. De Steunouder waarmee we spraken heeft zelf een gezin met drie kinderen. “Als gezin stellen wij ons huis open voor vriendjes maar we wilden ons huis ook open stellen voor andere kinderen. We hebben gekeken naar pleegzorg maar dit was een grote stap. We zijn gaan kijken hoe we op kleinere schaal ook iets voor andere kinderen konden betekenen en kwamen het initiatief steunouder tegen”, wordt ons vertelt.

Steunouder

Als steunouder stel je één dag in de week je huis open voor één of meerdere andere kinderen. Deze geïnterviewde steunouder vertelt: “Hulp vragen is moeilijk en het hoeft niet altijd iets groots te zijn. Soms loopt het gewoon even niet en heb je wat extra ruimte nodig. Dan kan je een steunouder inschakelen. Zo’n vrijwilliger kan van zo’n grote betekenis zijn.”

 “Een netwerk om op terug te kunnen vallen, is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Hiermee kunnen wij de vraagouder ontlasten en ondersteuning bieden. Voor ons is het heel makkelijk om te doen. Het kind kan gewoon meedraaien in ons gezin.” Aldus deze steunouder. Daarbij benoemt ze dat zij het als makkelijk ervaart maar dat dit gevoel per situatie natuurlijk wisselend kan zijn.

Een steunouder middag

“Het kind kan na school bij ons spelen en meedraaien in het ritme van ons gezin. Samen wat drinken en daarna bijvoorbeeld buiten spelen. Ik probeer zelf altijd tijd te maken voor wat extra één-op-één aandacht. Bijvoorbeeld door samen een spelletje te spelen. Want als steunouder ben je er voor het kind en investeer je in het kind”, aldus deze steunouder.

Het contact ga je aan voor een vaste periode, dit wordt samen bepaald. Tijdens het contact zijn er ook evaluatie momenten. “Onze indruk? Het kind geniet als het bij ons is. Heeft het zeer naar zijn zin en huppelt bij ons naar binnen. We hebben samen een vaste dag in de week vastgesteld. Die structuur is erg fijn. De ouders geven aan dat hun kind het erg naar zijn zin heeft bij ons. Voor zijn moeder ontstaat er een fijn rustmoment. Zo krijgt ze zelf overzicht”.

Hoe verloopt het traject?

Er is eerst een intake waarbij wordt gekeken naar de samenstelling van het gezin. De steunouder vertelt hierover: “Dan wordt heel serieus gekeken naar een match. Bij ons is dit erg goed ingeschat. Er was gelijk een match.” Ze vult aan: “Ze geven eerst een omschrijving van een kind en de vraag om te kijken of het passend is. Als dat goed lijkt, volgt er een kennismaking. Daarna kunnen beide partijen aangeven of er een klik is of niet. Als er een klik is volgt er een gesprek waarbij je samen de praktische invulling bepaalt.”

‘Het past in het ritme dat wij als gezin hebben’

De steunouder die we spreken voor dit EpeDoet!-verhaal, begrijpt niet dat er niet meer mensen zijn dit doen. “Het is totaal niet ingewikkeld. Een kind draait gewoon mee met datgene wat er al is. Het past in het gewone ritme dat wij als gezin hebben”, vertelt ze.

Wil jij ook steunouder worden? Steunouder is op zoek naar nieuwe vrijwilligers. Ook wanneer je zelf geen kinderen of partner hebt kun je steunouder worden. Meer informatie vind je hier.

Foto: Oranje Fonds – Remko de Waal