EpeVertelt! Is een rubriek waarbij EpeDoet! mensen uitnodigt om te vertellen over het vrijwilligerswerk dat zij doen. Deze keer gingen we in gesprek met Gerie van Egteren en Riet Rodijk. Ze vertellen over het werken met kinderen van 2,5 tot 4 jaar oud bij de peuterspeelzaal. Iets waar ze beiden zeer enthousiast over zijn. Vele mooie praktijkvoorbeelden komen voorbij. ‘Het is mooi om kinderen iets te kunnen leren, ze ergens bij te helpen’.

Riet en Gerie

Gerie is getrouwd en moeder van drie kinderen. Ze werkt als zieke verzorgende. Tijdens dat werk komt ze veel bij mensen thuis. Riet is ook getrouwd. Ze heeft twee kinderen en is een trotse oma. Riet en Gerie zijn collega’s bij Peuterspeelzaal de Buurtkabouters, waar ze beiden al jaren actief zijn.

Dat ze dit vrijwilligerswerk met veel plezier doen, wordt al snel duidelijk. Eenmaal in gesprek over de peuterspeelzaal komen er veel verschillende verhalen naar boven. “De uitspraken van kinderen zijn zo leuk. De kinderen zijn recht voor z’n raap en onbezorgd”, vertellen ze. “Zo denken de kinderen wel eens dat wij op de peuterspeelzaal wonen.” Ook was er een peuter die het toch wel heel gek vond om juf Gerie in haar witte jas van het werk tegen te komen.

Een ochtend op de peuterspeelzaal

De ochtend op de peuterspeelzaal heeft veel structuur. Riet en Gerie doen allebei ook vaste dingen. Zo schillen ze het fruit en zetten ze drinken klaar. De vaatwasser wordt uitgepakt en er worden luiers verschoond. Maar er wordt natuurlijk ook gespeeld met de kinderen. “Bij droog weer gaan we lekker samen naar buiten”.

‘Kinderen zien groeien’

“Het is mooi om te zien hoe een kind groeit, van een verlegen jongen naar een stoere kerel”, vertellen ze. Die groei zien ze natuurlijk ook letterlijk. “Als een kind start en stopt bij de peuterspeelzaal worden er twee foto’s gemaakt. Hier zit zo’n twee jaar tussen. “Dit lijkt een korte tijd maar het is altijd een heel verschil in uiterlijk maar ook in karakter van een kind”. Het is prachtig om de ontwikkeling van een kind te zien, aldus het duo.

Beide worden ze regelmatig herkend door kinderen. “Dat is erg leuk!” Ook worden ze aangesproken door kinderen die zeggen:  ‘jij was mijn juf!’. Zo zien ze broers en zussen voorbij komen en zelfs hele generaties. Riet vertelt, “een man die ik ooit als peuter bij de peuterspeelzaal had komt nu als papa bij dezelfde peuterspeelzaal zijn kind brengen. Mooi toch?”

Wil jij ook jong blijven?

Je ziet de kinderen als vrijwilliger dus ouder worden. Maar volgens de dames houdt dit vrijwilligerswerk jezelf juist jong. Ze nodigen mensen daarom van harte uit om vooral eens te komen kijken. “Draai eens een ochtend met ons mee en ervaar zelf hoe ontzettend leuk het is!”

De kinderopvang van Koppel-Swoe is op zoek naar vrijwilligers voor de peuterspeelzalen of buitenschoolse opvang. Is dit misschien iets voor jou? Meer informatie over deze vacature vind je hier.

EpeVertelt! is een rubriek waarbij EpeDoet! mensen uitnodigt om te vertellen over het vrijwilligerswerk dat zij doen. Deze keer gingen we in gesprek met Erna van Roekel en Thea Albers. Zij vertellen over het mooie en afwisselende werk dat zij doen als coördinatoren bij hospice Casa Vera in Epe.

Hospice Casa Vera is begonnen als hospice met één bed, daarna was er een uitbreiding naar drie bedden op de locatie in Oene. Sinds 2020 is het hospice in Epe gevestigd.

Na een rondleiding op deze prachtige locatie gaan we in gesprek. Een groep van ruim zestig betrokken vrijwilligers houdt het hospice draaiende. Hospice Casa Vera behoort hiermee tot de twee laatste hospices in Nederland die volledig op vrijwilligers draaien. Iedereen heeft een andere rol en is zo een unieke schakel in het systeem. Denk aan de verzorging van de gasten, tuin ouderhoud of bijvoorbeeld de functie coördinator. “We doen het echt samen met elkaar en samen met huisarts en thuiszorg.”

Coördinator

Er is op dit moment een groep van vijf coördinatoren actief bij het hospice. Ze willen er graag een zesde coördinator bij. “Als coördinator heb je met veel verschillende mensen contact. Contact met de gasten, de betrokken familie, met de vrijwilligers en bijvoorbeeld met de huisarts. Een dag als coördinator in het hospice is heel afwisselend. ‘Elke dag, elke week is anders”, aldus Erna en Thea.

Als coördinator heb je wisselend een week dienst waarbij je vierentwintig uur per dag telefonisch bereikbaar bent, zo vervolgt het duo. “In die week ga je dagelijks even langs in de hospice om te kijken hoe alles loopt.” Er worden ook veel praktische zaken geregeld door de coördinatoren. Denk aan boodschappen doen, toezicht op het rooster of naamkaartjes maken, overleggen of de basis training voor nieuwe vrijwilligers organiseren. “Daarnaast ben je als coördinator betrokken bij de opname van nieuwe gasten en doe je uitgeleide wanneer een gast is komen te overlijden.” Alle taken worden onderling verdeeld.

Tijdens dit gesprek gaat de telefoon. Het is een huisarts die informeert of er plek is in het hospice. Het wordt hierbij al snel duidelijk hoe hecht het team is. “Onderling kunnen we echt op elkaar kunnen bouwen. Het werk kost natuurlijk energie maar geeft veel meer energie.”

Wat is er zo fijn aan dit vrijwilligerswerk?

Wat er zo fijn is aan deze vorm van vrijwilligerswerk? Erna vervolgt:, “Je mag iets betekenen voor een ander en kan zelf je talenten inzetten. Je mag een ander wat geven en dan kun je ook ontvangen. Zo ontvangen we veel dankbaarheid van de gast en nabestaanden.” Thea vult aan, “Het werk is hier heel afwisselend. Je weet nooit wat je kan verwachten. Je hebt contact met veel verschillende mensen. “ Beiden zijn trots dat ze met elkaar dit huis kunnen draaien. “Eigenlijk is dit een groot huishouden, dat we met alle vrijwilligers draaiende houden.”

Er worden veel leuke dingen georganiseerd voor de vrijwilligers van het hospice. Zo is e rwel eens een borrel of vindt er een kerstviering plaats. Daarnaast worden er thema avonden georganiseerd. “Dat is ook een moment waarop er onderling contact is en er gesproken kan worden over wat mensen hebben meegemaakt. Ook worden er diverse interessante onderwerpen behandeld.

Ook iets voor jou?

Het blijkt uit alles: Thea en Erna vertellen vol passie en bevlogenheid over hun werk bij hospice Casa Vera. “Dit is dankbaar werk met volop afwisseling. Een bijzondere taak waarbij je iemand in de laatste periode van zijn of haar leven kunt bijstaan.”

Hospice Casa Vera in Epe is op zoek naar een nieuwe coördinator. Is dit misschien iets voor jou? Meer informatie over deze vacature vind je via EpeDoet!

Dit is voor dit jaar de achtste en laatste bijdrage in de reeks reportages over bijzondere Vrijwilligers in de gemeente Epe. Op de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente begin januari 2022 wordt bekend gemaakt wie als de Vrijwilliger van het Jaar 2021 is gekozen.

Hillie Stenfert: bijna halve eeuw vrijwilligerswerk!

EPE – Bijna 50 jaar onafgebroken verricht Hillie Stenfert vrijwilligerswerk in de gemeente Epe. “Ik heb er nog steeds plezier in en als me de gezondheid gegeven wordt hoop ik het nog een tijdje vol te houden”, zegt de Hattemse van origine, die na haar huwelijk in Epe kwam wonen. Haar gemeenschapszin strekt zich uit over een breed terrein: van de Goede Herderkerk, via het Hospice en de Kruimelschaar tot de voetbalvereniging Oene.

Tot aan haar pensionering maakte ze beroepshalve lange dagen. “Ik ging om zeven uur de deur uit, kwam tegen zessen ’s avonds weer thuis en om acht uur vroeg het vrijwilligerswerk mijn aandacht. Ach, als je erop terugkijkt heb ik best veel onderhanden gehad, maar zo zijn er meer mensen hoor. Het heeft mijn leven in hoge mate verrijkt.”

Hillie denkt dat ze het een beetje van huis uit heeft meegekregen. “Mijn vader was actief betrokken bij de voetbalvereniging Hatto Heim. Hij zat in de keuzecommissie die het eerste elftal samenstelde. Als die mannen ’s avonds bij ons in de huiskamer hun besprekingen begonnen moesten wij als kinderen naar bed.”

Toen ze in Epe kwam wonen werd ze gelijk actief voor de Goede Herderkerk. “Het begon met de zondagschool, vervolgens de commissie van bijstand, daarna ouderling en nu diaken. Als snel daarna ging ik aan de slag voor de Kruimelschaar. Ik bezoek wekelijks twee mensen. Dat neigt een beetje naar Mantelzorg met ziekenhuisbezoek en dergelijke. Ik heb nog twee andere bezoekadressen waar ik iets minder vaak mijn neus om de deur steek. Met hen voer ik soms diepgaande gesprekken. Daar leer je veel van.”

Hospice Casa Vera heeft haar hart. Het blijkt uit het antwoord op onze vraag wat er overeind zou blijven als dat slechts één casus zou mogen zijn. Dan hoeft ze geen seconde na te denken om de naam van deze instelling in de mond te nemen. “Het is zo hartverwarmend om voor mensen in hun laatste levensdagen iets te kunnen betekenen. Ze vragen me wel eens of ik het niet allemaal mee naar huis neem. Dat valt wel mee, maar het laat je natuurlijk niet onberoerd. Je kunt en wilt je gevoelens niet uitschakelen.”

Samen met haar man zet ze de schouders onder de groep Lief en Leed van de voetbalvereniging Oene. Zij schrijft bij rouw en trouw warme woorden op een kaart die hij bij de leden thuis bezorgt. En voor we het vergeten: ze loopt ieder jaar tig collectes, schenkt koffie in het verzorgingshuis De Boskamp en werkt nog twee dagen per week als vrijwilligster mee in de christelijke boekhandel Pelgrim. In de afgelopen anderhalf jaar verraste ze mensen die corona opliepen met een attentie. De kosten nam ze voor eigen rekening. Dat krijgen we te horen van mensen om haar heen, want zelf doet ze er liever het stilzwijgen toe. Alleen op woensdag ‘neemt ze vrij’. Die is  bestemd om bij te tanken via een fiets- of wandeltocht. Ze kan niet ontkennen veel voor de gemeenschap te doen, maar is er allerminst van overtuigd dat het allemaal in de krant moet.

Foto en tekst door: Dick van der Veen

Leo Eland, voormalig juryvoorzitter van de Jo Post Prijs en de Vrijwilligersprijs vertelt uitgebreid over het belang van vrijwilligers.

Het is heel duidelijk! Dit is een onderwerp dat hem enorm nauw aan het hart ligt. Je merkt het continu als je met Leo Eland spreekt. Zijn ogen beginnen te glimmen, het volume van zijn fluweelzachte stem wordt een beetje opgedraaid. “Vrijwilligers? Ze zijn de zenuwen, het gevoel, van de samenleving. Van essentieel belang dus. Ik heb me daar dus ook altijd heel graag hard voor willen maken.” We praten nog éénmaal uitgebreid over de jaren dat deze oud-burgemeester van de gemeente Epe juryvoorzitter was van de Vrijwilligersprijs Epe en de Jo Post Prijs.

Leo Eland stopte vorig jaar als juryvoorzitter van de twee belangrijke Eper prijzen die individuele vrijwilligers (Vrijwilligersprijs) en groepen (Jo Post Prijs) in het zonnetje zetten. Hij droeg de voorzittershamer over aan wethouder Jan Aalbers. Vanwege corona ging die overdracht redelijk geruisloos en zonder al te veel aandacht. In dit interview vertelt de oud-burgemeester vol vuur over deze prachtige functie. “Voor mezelf geldt, bij alle nevenfuncties die ik bekleed heb: je pakt de rol die vertolkt wat je als persoon voor de samenleving wilt betekenen. Dit hoorde kennelijk echt bij mij.”

Vijftien jaar na zijn vervroegde pensioen is de 77-jarige Leo Eland met diverse nevenfuncties en (vrijwilligers)klussen gestopt. Dus ook met het voorzitterschap van deze prachtige Eper prijzen. “Mijn visie: je moet niet wachten tot je moet. Je moet afscheid nemen als het nog kan. In 2006 had ik nog zo’n vijftien nevenfuncties. Nu geen één meer. Ik kan en wil me volledig op mijn vrouw en de rest van het gezin richten. Belangrijk om daarbij aan te vullen: ik vind het prachtig om al die jaren juryvoorzitter van deze beide prijzen te zijn geweest. Maar het gaat natuurlijk niet om mij. Of om mijn opvolger. Het gaat om de waardering die deze prijzen uitstralen. Ik ben er dus ook zeer trots op dat de gemeente Epe deze prijzen heeft.”

Naast het ‘in het zonnetje zetten’ van één van de vele Epenaren of groepen die iets voor anderen willen betekenen, hebben de oorkondes nog een belangrijk doel, vindt Eland. “Je brengt het belang van vrijwilligerswerk op deze manieren onder de aandacht. Het is daarom bovenal ‘een dankjewel’ namens de samenleving.” Soms is het best moeilijk uit te leggen dat ‘het ene werk wel betaald wordt en het andere werk niet ’, vindt hij. “Daarom is het ook zo wezenlijk om vooral die laatste categorie wat extra aandacht te geven.” Voor de Vrijwilligersprijs worden jaarlijks acht personen uit de gemeente geselecteerd. Ze komen eerst met een interview van Dick van der Veen in de publiciteit (onder andere op de site van de organiserende partijen, gemeente Epe en EpeDoet!). Vervolgens nodigt de jury de geselecteerde personen uit voor een gesprek. “Wat blijkt? Veel voorgedragen vrijwilligers hebben dezelfde reactie: ‘Waarom ben je eigenlijk bij mij terecht gekomen? Er zijn zo veel anderen die misschien wel veel meer vrijwilligerswerk doen, dan ik’. Het moet gezegd: wij hebben altijd meegewogen dat het niet per se om de hoeveelheid uren vrijwilligerswerk te maken moet hebben. Bij iedere vrijwilliger is de betaling namelijk gelijk. Het betalingsmiddel is de valuta genaamd dankbaarheid.”

Een échte vrijwilliger wordt dus ook niet gevraagd voor een functie, weet Eland. “Een échte vrijwilliger doet sowieso al mee. Ze hebben open ogen, ze hebben aandacht voor een ander. Ze willen zonder twijfel met woord en daad iets voor een ander betekenen.” Wat volgens Leo Eland misschien wel het mooiste aspect was aan deze functie? “Elke keer vond ik het geweldig om de genomineerden en de winnaars van de Vrijwilligersprijs en van de Jo Post Prijs te verrassen. Zo’n nominatie, oorkonde of beeldje is altijd een ongelofelijke emotionele waardering voor genomineerden en winnaars. Helemaal wanneer je dat niet verwacht.”

Mooi aspect aan dit gesprek? Een zelfde verrassing staat ook voor Leo Eland zelf op het menu als zijn opvolger Jan Aalbers tijdens dit het interview gesprek ineens komt binnenlopen. “De afgelopen periode was jij degene die anderen verraste als juryvoorzitter. Nu heb ik geprobeerd om jou te verrassen. Het is een beproefde tactiek om in stijl te kunnen vertellen dat jij jarenlang voorvechter bent geweest voor alle vrijwilligers in de gemeente.” Leo Eland reageert verbaasd. “Poeh. Dit zag ik niet aankomen.” Het volume van zijn fluwelen stemgeluid gaat ineens omlaag. Voor al zijn werk ontvangt hij een bos bloemen en een uniek beeldje dat de treffende titel Dank draagt. De ex-juryvoorzitter is er stil van. “Dit is prachtig. Ik heb het heel graag gedaan. Het beeldje krijgt een prominent plekje thuis, zodat ik iedere dag indirect geconfronteerd blijf worden met al die Eper vrijwilligers.”

Bron: Gemeente Epe

Verschillende organisaties bieden online aanbod aan waar jij als vrijwilliger kosteloos aan deel kan nemen. Zo heb je de kans om jezelf verder te ontwikkelen. Hieronder vind je verschillende links naar online trainingsaanbod.

# E-learning Aanpak van Laaggeletterdheid

Stichting Lezen en Schrijven stelt een E-learning Aanpak van Laaggeletterdheid beschikbaar. Deze thuiscursus duurt ongeveer 45 minuten. Hierbij leer je over de aard en omvang van laaggeletterdheid, het herkennen van laaggeletterdheid en wat jij kan doen. De e-learning sluit je af met een toets en na het afronden met voldoende resultaat ontvang je een certificaat.

# Trainingen over dementie

Samen dementie vriendelijke bied gratis online trainingen aan. Met deze training vergroot je jouw kennis over dementie en leer je vaardigheden in de omgang met iemand met dementie. Om deze trainingen te kunnen volgen vragen ze enkel je e-mail adres, hiermee teken je direct de petitie voor een dementie vriendelijk Nederland.

# Zorgen over een kind, en nu?

In Nederland zijn ieder jaar tussen de 90.000 en 127.00 kinderen thuis niet veilig. Zij krijgen weinig aandacht en liefde, worden geslagen, misbruikt of zijn getuige van geweld. Je doet vrijwilligerswerk met kinderen. Als vrijwilliger kun je het vermoeden hebben dat er iets aan de hand is. Wat doe je dan? Volg de online cursus!

# Online cursus fondsenwerving

Het VSB fonds bied een online cursus fondsenwerving aan. Hoe vind je financiering voor je project? Hoe kun je een aanvraag indienen bij een fonds? De online cursus fondsenwerving helpt je op weg bij het vinden van financiering voor je project.

# Instructie verantwoord alcohol schenken (IVA)

Met deze gratis online cursus kunnen vrijwilligers het IVA certificaat voor barvrijwilligers behalen. Hierbij leer je hier jij verantwoord alcohol kan schenken. Na het doen van de cursus volgt er een toets en daarna ontvang je het IVA certificaat in je mailbox.

# Omgaan met niet-pluis situaties

Deze e-learning gaat over situaties waarin het met een hulpvrager niet goed lijkt te gaan. Als vrijwilliger geeft je dat een ‘niet-pluis’ gevoel, en kun je daar iets mee doen. Aan de hand van filmpjes over herkenbare praktijksituaties leer je hoe je als vrijwilliger kunt omgaan met een niet-pluis gevoel. Je krijgt inzicht in mogelijke manieren van reageren.

# Sociale veiligheid

Vanuit het Platform Vrijwillige Inzet bieden ze gedurende het jaar verschillende trainingen en spreekuren aan over sociale veiligheid. De experts van het NOV op het gebied van sociale veiligheid helpen je gratis op weg om sociale veiligheid in jouw vrijwilligersorganisatie of gemeente zo goed mogelijk te regelen. Een overzicht met momenten vind je hier.

# Echt contact maken

Bij deze Free Learning Module maak je kennis met de basisprincipes van écht communiceren. In dat contact kan veel mis gaan maar hierin kan je als vrijwilliger veel betekenen. Ga hier naar de training.

# Online trainingen van Humanitas

Humanitas biedt online trainingen aan over verschillende thema’s. Empowerment, het stellen van grenzen, omgaan met emoties, vrijwilligers begeleiden en netwerk versterken. Neem een kijkje op de site voor het aanbod.

# Wat is vrijwilligerswerk?

Misschien vraag je je af wat nou vrijwilligerswerk is of misschien denk je het al te weten. Lucas Meijs brengt je in 4 minuten toch een paar verrassende inzichten bij. Bekijk hier.

# De waarde van vrijwilligerswerk

In het filmpje over vrijwilligerswerk vertelde Lucas Meijs over vrijwilligerswerk en nu leert hij je meer over de waarde van vrijwilligers. Wat betekenen ze voor een organisatie? Waarom wil je als organisatie met vrijwilligers werken? In 8 minuten geeft hij je alle ins en outs. Bekijk hier.

Religie, cultuur,muziek , sport en maatschappelijk werk. Rianne Beumer heeft als vrijwilligster raakvlakken met vele aspecten van het leven. Als het maar oplossingsgericht is. “Het kost best veel energie, maar je krijgt er minstens net zoveel voor terug.  Wanneer het maar ergens toe dient, doelgericht is en niet de afslag neemt naar sleur”, geeft ze aan.

Wanneer er in haar omgeving iets wrikt en wringt was ze tot voor kort de eerste om de vinger op te steken en te roepen: dat doe ik wel even. “Ik heb nog steeds die neiging wel, maar leerde de kaken stijf op elkaar te houden wanneer ik  iets niet geheel kan overzien.”

Een voorbeeld van wat ze over zichzelf afriep volgt. “Ik ben lid van muziekvereniging Prins Bernhard in Emst. Op enig moment kwamen ze bij de saxofonisten iemand te kort.  Zonder na te denken meldde ik me aan. Om even later te beseffen dat ik dat instrument helemaal niet kon bespelen. Afijn, ik heb het geleerd, na de vakantie volgt de opmars naar het grote orkest.”

Wel is ze organist. “Dat komt door bezoekjes aan mijn nicht. Ik vond het fantastisch wat zij uit dat orgel kreeg. Later bleek dat ze alleen ‘Für Elise’ kon spelen.” Hoe dan ook: ze begeleidt/begeleidde erediensten in Epe (Goede Herder Kerk), De Vecht en Terwolde.  “Het was soms haastje repje, omdat de diensten vrijwel gelijk vielen. De Vecht is afgevallen.” Ze staat stil bij het orgel na de preek. “Daarbij heb je de vrije hand. Op enig moment in Terwolde vertelde de predikant na afloop dat de muziek zó passend was dat hij de preek niet had hoeven houden. Ik heb het gevoel dat ik daarin geleid wordt.”

Voetbal

Met haar zonnige karakter, de aanstekelijke schaterlach en een stuk zelfspot neemt ze gemakkelijk mensen voor zich in. Als leesmoeder op de School met de Bijbel in Emst, maar ook bij de voetbalvereniging in Oene. “Ik bracht mijn oudste zoon weg naar training en wedstrijden. Dan zit je daar een beetje te niksen. Daar kan ik niet tegen. Met als gevolg dat ik binnen de kortste keren in de jeugdcommissie zat. Coördineren prima, maar niet het elftal van mijn jongen. Toen er iemand in het bestuur nodig was, nam ik het secretariaat op me. Met inbegrip van de eindredactie van het clubblad en het bijhouden van het web. Verbinden is mijn ding. Wanneer ik het idee heb dat de boel op orde is en sleur dreigt wil ik stoppen. Maar altijd zorgen dat er goede opvolging komt en continuïteit is verzekerd.”

Formulierenteam

Nadat ze kort even haar bemoeienis met de liturgiecommissie van de Goede Herderkerk heeft genoemd en de lol  die ze met twee andere dames had bij het organiseren van zangavonden, komt het gesprek op het Formulierenteam van Koppel-Swoe. “Daar ga ik echt niet meer weg. Mensen helpen hun administratie op orde te krijgen dat is zó mooi. Met name als het om vluchtelingen gaat. Je leert daarbij snel je vooroordelen weg te zetten. Schatten van mensen, die er alles aan doen om werk te vinden. De voortdurende teleurstellingen die ze ondervinden, stuit je tegen de borst. Ze sturen die mensen van het kastje naar de muur.”

De Hezebrink

Hoewel ze zich voornam om geen bestuursfunctie meer op zich te nemen heeft ze een uitzondering gemaakt voor dorpshuis De Hezebrink in Emst. “Dat is een afzienbare klus voor een half jaar. We vormen met een aantal mensen een interim bestuur dat zich buigt over de vraag hoe dit huis in de toekomst bestuurd moet worden. In de loop van de jaren hebben de verenigingen de betrokkenheid laten vieren. Ze zijn puur gebruikers geworden. We proberen alle verenigingen er nu bij te betrekken. Het voortbestaan van De Hezebrink is er mee gemoeid. Als iedereen wat doet, moet dat lukken. Op de zittende bestuursleden is roofbouw gepleegd.”

Rianne heeft  niet de illusie om bij alles wat ze doet van iedereen schouderklopje te krijgen. “Ik sta er voor open alles aan mensen uit te leggen, wil me omzetten om naar vermogen problemen op te lossen. Uiteindelijk gaat het er om dat ik recht in de spiegel kan kijken.”