Tamara laat zich door kanker niet wegduwen uit vrijwilligerswerk

Dit is de vijfde bijdrage in de serie Vrijwilliger van de Maand. Een samenwerkingsvorm tussen KoppelSwoe, de gemeente Epe en persburo Dick van der Veen. De Vrijwilliger van de Maand wordt bekend gemaakt tijdens de nieuwjaarsreceptie van de gemeente begin januari 2027. 

Zowel de oudjes in Viattence locatie De Klaarbeek als de kleuters van de Sint Bernardusschool lopen met haar weg. Tamara Mostert is als gedreven vrijwilliger ook een klasse apart. Ze kampt met de nasleep van meervoudige uitzaaiingen van kanker, verloor onlangs haar moeder, maar stopt de energie die resteert voor een groot deel in de zorg voor de medemens.

In De Klaarbeek is ze drie dagen in de week op diverse manieren actief in het zogenaamde Praathuis en daarnaast is ze twee dagen overblijfouder.  

Heeft ze het vrijwilligerswerk van huis uit (gemeenschap Zuuk) meegekregen? 

“Mijn moeder stond alleen voor de opvoeding van drie kinderen. Ik als de oudste van bijna negen heb geleerd om aan te pakken, maar je snapt dat het voor een ouder in zo’n situatie onmogelijk is om zich ook nog op een andere manier verdienstelijk te maken.” 

Haken 

Hoe heeft zich dat bij u ontwikkeld? 

“Ik ben een leesfanaat en heb jaren bij Stilema zogezegd de boeken gedaan. Daarna ontstond contact met het zorgcentrum De Klaarbeek. Via kleuren voor volwassenen heb ik daar een haakgroep opgericht. Mijn partner, die er volledig achter staat, kent het haken alleen van de voetbalsport maar daar zijn deze senioren echte te oud voor hahaha.  

Haken doen we op woensdag in een groep met een wisselende samenstelling. Daarnaast een spelletjesmiddag op dinsdag en op vrijdag eten koken met tussendoor diverse hand- en spandiensten. Ook mogen ze me oproepen als er ergens een gat valt in het rooster. 

Op dinsdag ga ik van de kleuters op school naar de ouderen in De Klaarbeek en aan beide beleef ik veel plezier.” 

Lobbes 

Maar hoe is dat te rijmen met uw eigen gezondheid? 

“Ik heb drie zware operaties gehad. Ik was het zat om als een dood vogeltje thuis te zitten. Heb er geen moment over getwijfeld om de uitnodiging voor de kerstmaaltijd af te slaan, was helemaal op maar we vonden het van beide kanten zó leuk dat we elkaar weer konden zien dat ik al snel weer het hele takenpakket heb opgepakt. 

Weet je dat mijn hond Lobbes daarbij een grote rol speelt? Ik mag van de senioren het dier niet thuis laten. Hij voelt precies aan als iemand verdriet heeft. Ligt een man die net een partner heeft verloren met zijn hoofd op tafel; dan huppelt hij er naartoe en legt de poten op zijn benen. 

Mijn man en ik zijn echte dierenliefhebbers. Twee poezen en een hond die elkaars vriendjes zijn.” 

Op school noemen ze haar juf, want aan mevrouw zou ze nooit kunnen wennen.  

“Weet je, de dankbaarheid van mensen is mijn grootste beloning. Ik zie het zo dat ik aanhaak bij de praatgroep, waarbij de creativiteit niet van groter belang is dan het voeren van goede gesprekken. Joh, ik ben van een dieptepunt (41 kilo) weer op de weg terug (55 kilo) en ervan overtuigd dat de bezigheden buitenshuis me minstens zoveel energie brengen als dat het me kost. 

Ik heb een begripvolle partner, die me uitzwaait en thuis weer een warm welkom bereidt. Wat wil een mens nog meer?”